Kwetsbare lekkernij voor de zwerfkat

Texel is een eiland en eilanden bezitten een kwetsbaar ecosysteem, zo weten we sinds ergens in de zeventiende eeuw de dodo op Mauritius uitstierf. Helaas is het niet bij de dodo gebleven. Een ander beroemd voorbeeld is het winterkoninkje van Stephens Island bij Nieuw-Zeeland, waarvan de totale populatie is uitgeroeid door de kat van de vuurtorenwachter. Omdat het winterkoninkje op een eiland leefde, was hij net als de dodo het vliegvermogen kwijtgeraakt; de vogeltjes broedden op de grond en waren zo een gemakkelijke prooi voor de vuurtorenpoes. Katten zijn, ondanks hun relatief bescheiden afmeting, toppredatoren die hoog in de voedselpiramide zitten. Als het de Europese wilde kat zou betreffen, is dat part of the deal, maar op Texel is sprake van verwilderde en loslopende huiskatten.

Die katten, zo lazen we maandag in deze krant, richten daar een slachting aan onder de zangvogeltjes, grondbroedende vogels en woelmuizen. Noordse woelmuizen welteverstaan, Microtus oeconomus, en zelfs een aparte ondersoort, arenicola geheten, die alleen in Nederland voorkomt en verder nergens anders. De noordse woelmuis was vanouds het enige knaagdier dat van nature op Texel voorkwam. Het is al erg genoeg dat sinds ongeveer 1985 ook de verwante aardmuis (Microtus agrestis) op Texel voorkomt en de 'noren' beconcurreert.

Naar aanleiding van het Texelse zwerfkattenprobleem merkte een woordvoerder van de Dierenbescherming op: 'Wie zegt dat een noordse woelmuis wél thuishoort op Texel?' Deze opmerking, dat mag me wel even van het hart, is een hemeltergende gotspe en toont het biologische onbenul van deze zogenaamde dierenbeschermer. Wat wil men eigenlijk beschermen? Het oorspronkelijk voorkomende zeldzame knaagdier plus een rijke vogelwereld, of een zich aan deze biologische weelde vergrijpend verwilderd huisdier? Als de Dierenbescherming haar naam eer wil aandoen, beschermt ze de Texelse fauna en geen moordlustige katten.

De oplossing die men voorstelt, is de katten te vangen, te castreren en weer los te laten. Ze planten zich dan niet meer voort. Dat klopt inderdaad, maar men vergeet gemakshalve dat die dekselse katten dan wel hun uitroeipraktijken blijven voortzetten! De provincie Noord-Holland zou afschotvergunningen moeten afgeven.

Van alle in ons land van nature voorkomende woelmuizen is de noordse vrijwel zeker de zeldzaamste. De andere soorten (veldmuis, aardmuis, ondergrondse woelmuis, rosse woelmuis en woelrat) zijn bovendien niet tot Nederland beperkt, maar komen ook elders in Europa voor. Woelmuizen zijn een geliefde prooi voor roofvogels, vooral uilen lusten er wel pap van. In zekere zin is dat het ecologische 'nut' van woelmuizen: ze zijn het stapelvoedsel van uilen en valken. In deze voedselketen hebben zwerfkatten niets te zoeken. Het argument van de Dierenbescherming dat als een zwerfkat de noordse woelmuizen niet zou opeten, een roofvogel dat dan wel doet, is de wereld op zijn kop. Zo kun je elke kromme banaan recht praten. Als er op Texel iets is dat moet worden beschermd, is het wel die leuke en zeldzame noordse woelmuis en daar mogen de roofvogels van mij best van meeprofiteren. Nu resteert alleen het eiland Tiengemeten nog als bolwerk voor Microtus oeconomus arenicola.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden