Kunst

Jan Peter Balkenende is dood en wordt begraven. Zijn vrouw Bianca wacht amper en laat zich door Jeroen Krabbé veroveren die premier van Nederland wordt. Amelie Balkenende doet het ook met de nieuwe premier en tevens marionet van haar moeder. Dit is ongeveer, als ik het allemaal goed heb begrepen, de draad van een nieuw toneelstuk van Ilja Leonard Pfeijffer. Dus alvorens in ontsteltenis te verdrinken, beste conservatieve en geborneerde lezer, beseft u wel dat dit Kunst is. Op JP werd al geürineerd, de pop die hem voorstelde werd opgehangen, zijn hoofd afgehakt dus waarom zou goedzak Pfeijffer hem niet alvast laten sterven? Ilja, verlichte GroenLinkser, heeft een gruwelijke aversie voor het fatsoen en de normen van het (politieke) christendom en zijn beide gewapende armen, het CDA en de ChristenUnie. In café Burgerzaken heeft onze dramaturg lang gepeinsd over de beste manier om dit fatsoen in vervuild wijwater te laten verzuipen. De kunstenaar had ook Wijnand Duyvendak door Geert Wilders van achteren kunnen laten beminnen, maar dat had de partij vast niet leuk gevonden. Na een paar meter zwaar bier, verzon hij zijn meesterwerk. Niet alleen moest JP dood maar het hele gezin Balkenende moest de modder in. (Met als belichaming van hypocrisie Jeroen Krabbé ‘die de grootste vriend is van iedereen die machtig is’.) Jeroen ‘krijgt’ dus mevrouw Balkenende en ‘ook Amelie dat sappige dochtertje van Balkenende’ (Pfeijffer vorige week op de radio). Dat ‘sappige’ Amelie is nu pas acht jaar maar het geeft niet. Misschien kan een geduldige onderwijzer haar alvast uitleggen wat kunst is. En dat een kunstenaar haar in een driehoekse verhouding met haar moeder en Krabbé in een stuk mag opvoeren. Had je maar niet ‘de dochter van’ moeten zijn, sappig kindje. Is Ilja misschien een infame krabbelaar die zijn drab selectief zeeft? Welnee. Ilja Leonard Pfeijffer de kunstenaar is gewoon voor vrijheid van meningsuiting en deze wordt door de fatsoenrakkers van de christelijke burgerij bedreigd. En hij is ook tegen ‘de islamofobie die nu heerst’ want, zei hij zaterdag in het AD, ‘je moet niet zo spastisch doen als een of andere imam rare dingen zegt.’ Daarentegen mag bij zijn eigen christenfobie heel veel. Ach, en die Amelie is vast zo’n kleine en sappige fundi die op zondag lopend te kerke gaat. Randstedelijke Ilja schreef vorig jaar ook een stuk in het NRC tegen het provincialisme van de boeren die de verkiezingen hebben gewonnen. De naar drek stinkende boeren komen uit Capelle a/d IJssel, de Veluwe, Oss en Venlo. Daarom noteerde hij als conclusie: ‘Maar het land is in de greep van het conservatieve gedachtegoed van zijn rurale staten. Ook in Nederland is dit nu zo. En in 2006 hebben de boeren de macht gegrepen.’ Ilja is een fijnzinnig dichter-dramaturg maar heeft in de randstad wel zijn paradoxale uiterlijk tegen: uitpuilende pens, lang vet haar en Atilla-snor. Het lijkt wel dat hij de laatste tijd bij een Achterhoeks schuurfeest heeft gezeten met op zijn lippen zijn lievelingsliedje ‘De boer is troef’. Vergeef me deze ongehoorde beschimping: ook ik wil wel eens wat Kunstzinnigs doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden