Kunstwerken van takjes en zand

Een paar minuten op speelplaats De Marne en je snapt niet waarom er nog grijze tegelpleinen worden neergelegd rond scholen en kinderdagverblijven.

  • Kinderen moeten weer buiten kunnen scharrelen
  • Bij de buitenschoolse opvang van KinderRijk in Amstelveen zijn alle tegels in stukken gehakt en verwerkt in muurtjes. Vanuit de lokalen – iedere groep heeft zijn eigen brede schuifdeur – stappen de kinderen zo in het zand. Er zijn hutten, boomstammen om op te balanceren, en het pronkstuk: een meterslange gemetselde beek, met waterval.

    Manager Jeanette van der Meulen kreeg een budget van 5000 euro om het plein op te knappen. „Ik schrok van de prijs van officiële toestellen en wilde eigenlijk wat anders dan wipkip en klimrek. Toen dacht ik: wat vinden kinderen echt leuk: klooien met zand en water, beestjes zoeken en met takken slepen. Zodra je een tegel weghaalt, reageren ze al: hé juf, er zit een zandbak onder.”

    Voor de waterbaan is een bron geslagen. „Omdat wij de pomp pas later op de dag aanzetten, verbruiken we niet veel water en is geen vergunning nodig.” Ook heeft ze een keuringsinstituut gevonden die zelfgemaakte toestellen keurt. „Als je enthousiast bent, blijkt heel veel mogelijk.”

    Halverwege de werkzaamheden kreeg Van der Meulen een subsidie van de gemeente. Ook omdat het een openbaar terrein zou worden waar buurtkinderen kunnen spelen. Dat lokt wel eens hangjongeren die hutten mollen, maar Van der Meulen zit daar niet mee. „Als het uit de hand loopt, zoeken we hun ouders en hun school op. Maar zo’n natuurspeelplaats is net als het strand: als de vloed komt, is je kasteel weg en begin je opnieuw. De hut timmeren is vaak ook het leukste deel.”

    De groendienst komt regelmatig nieuwe takken of riet brengen. „We maken pijlen en bogen, slijpen er punten aan zodat we er brooddeeg op kunnen prikken en bakken dat boven een vuurtje.”

    Er is ook een zelfgemaakte omheining van takken, vol met kleine zangvogeltjes.

    Bij Kinderrijk is Van der Meulen nu projectmanager: de komende jaren wil ze ook de andere twintig bso’s en kdv’s aan groene buitenruimten helpen. De Marne zelf moet ecologisch naar een hoger plan. Met kruiden en bessenstruiken, insectenhotels en egelschuilplaatsen. Van der Meulen: „Zo’n tuin is nooit af.”

    De manager is blij dat kinderen, leiding en ouders de speelplaats samen hebben bedacht en gemaakt, met de hulp van een kunstenaar. „Als je ziet hoe bang en onhandig de groepsleiding soms is: hoe moeten kinderen zich dan ooit vrij bewegen? Ouders verliezen hun reserves als je vraagt wat zij vroeger leuk vonden.”

    Er waren vooraf wel bezwaren over viezigheid en veiligheid. In elke groep staat daarom een rij laarsjes. Uit de ongevallenregistratie blijkt dat kinderen juist voorzichtiger zijn. Van der Meulen: „Op een kaal plein kun je rauzen en val je hard. Hier let je beter op. En van brandnetels moet je toch leren dat die prikken.”

    Hoe groter de kinderen, des te meer vrijheden ze krijgen. Van der Meulen: „Juist door te ontdekken, durven ze meer. Als kinderen avontuurlijk spelen, kunnen ze zich beter uitleven en leren ze met elkaar omgaan.”

    Talenten komen bovendrijven: in de beek bouwen de deltawerkers dammetjes, dierenvrienden maken donkere holletjes voor pissebedden. En de creatieven bouwen de mooiste kunstwerken van takjes en nat zand.

    Meer over

    Wilt u iets delen met Trouw?

    Tip hier onze journalisten

    Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
    Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
    © 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden