Kunst met iPad, bier en vitaminepillen

Kamagurka voltooit 24-uursmarathon met fysieke vernietiging gemaakte werken

Het is wonderlijk hoe strak twee suppoosten van het Stedelijk Museum in Amsterdam hun functie blijven uitoefenen. "Mogen ze hier flitsen?", fluistert de een, die weet dat flits schadelijk is voor kunst. "In deze ruimte wel", zegt de ander serieus.

Voor hen legt een kluwen persfotografen vast hoe Kamagurka's assistenten zeventig kunstwerken van de muren tillen en met messen bewerken. Dat doen ze met enige gulzigheid, wat volgens een van hen door de vermoeidheid komt. Net als de Belgische beeldend kunstenaar zijn ze al een etmaal in touw.

Dan wordt het luide scheuren overschreeuwd door de shredder, een elektrisch apparaat met een brede mond en een verborgen zaagschijf. Eigenhandig offert Kamagurka (Luc Zeebroek) deze Viking GE 120 het laatste overgebleven kunstwerk, dat vierentwintig uur eerder als eerste op zijn iPad ontstond. De snippers canvas worden binnenkort verbrand, waarna de as wordt bewaard in urnen die Kamagurka heeft ontworpen voor Glasmuseum Leerdam.

Voor het Stedelijk resteren slechts de herinnering en de documentatie. Meer moet je ook niet willen van een performance over tijdelijkheid.

Volgens de maker is zijn werk niet verdwenen, maar bestaat het alleen in een andere vorm. Op de vraag of hij aan de doeken gehecht is geraakt, of hij straks bij die 'crematie' echt iets verliest, verklapt Kamagurka dat alle digitale bestanden bewaard blijven. "Op een rustige middag zal ik enkele werken gebruiken als voorstudie van een olieverfschilderij."

Dat zijn werk vaak een grijns opwekt, wil niet zeggen dat dit project een grap is. "Een lege urn neerzetten, dat zou pas 1 april zijn. Straks zit in de urnen iets dat echt geleefd heeft", zegt kunstenaar Jeroen Henneman de voorgaande avond, als zijn vriend Kama nog een hele nacht, en drie kunstwerken per uur, te gaan heeft.

Als een oude circusbeer doet Kamagurka zijn kunstje aan een bureau met een iPad, een glas bier en een potje vitaminepillen. In zijn krappe verblijf loopt hij soms rondjes, gadegeslagen door het publiek.

Zijn verzorgers dragen witte jassen, als 'doktoren die de doodzieke kunstenaar begeleiden in zijn eenzaamheid', zegt Henneman. Zij doorbreken de zachte popmuziek en het suizen van de printer met hun nietpistoolknallen.

Ook het werk dat Henneman en Kamagurka samen maken - 'een zeilbootje op een meer, en daarnaast springt een vis' - hangen zij aan de muur. Henneman vindt dat de iPad-marathon bij Kamagurka past. "De maniakaliteit en altijd alles in extremo, zo is Kama."

Wie denkt dat het vooruitzicht van vernietiging de kunstenaar onverschillig maakt, heeft het mis. Er schuiven mooie werken uit de printer. Sommige gebaseerd op foto's, zoals het portret van Johan Cruijff met roodwitte indianenstrepen.

Japans kerncentraleleed is een terugkerend thema waarbij Kamagurka's specialiteiten - curieuze lichaamsvormen en absurde humor - goed van pas komen.

Opeens roept een vrouw hoe belachelijk het is om kunst te vernietigen. "Ka-ma-gur-ki, je vindt jezelf zeker heel wat met je rug naar ons toe." De kunstenaar kijkt ietwat verstoord om, het geroezemoes dempt. Een medewerkster van het Stedelijk komt aansnellen met een bewaker die mompelt dat ze nu eenmaal onderbezet zijn.

De vrouw is dan allang weer verdwenen, ze wandelt weg aan de armen van Henneman en kunstenaar Willem de Ridder. Zelf wat protest organiseren tegen je eigen performance, waarom ook niet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden