Kun je van gemakzucht spreken als het leven alleen maar uitzichtlozer lijkt te worden?

Natascha van Weezel Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Mis je de tzatziki, souvlaki en retsina al? Hoewel het vaak waaide, het hotelzwembad ijskoud was en we in the middle of nowhere zaten, vond ik onze vakantie naar Rhodos samen toch heel gezellig. Lastiger vond ik de blikken van de andere gasten. Je zag ze afkeurend kijken, alsof ze dachten: wat een raar stel, dat meisje had de dochter van die man kunnen zijn. Ik moest me iedere keer weer inhouden om niet terug te schreeuwen dat ik inderdaad je dochter ben en niet je vrouw.

Op het eerste gezicht was er niet veel van de crisis te merken, behalve dat de pinautomaten in het weekend leeg waren. Toch duurde het nooit lang voordat je – voornamelijk – jongeren betrapte op ongenoegen over de economische situatie.

Terwijl ik naar sandalen en olijfoliezeep keek, onthulde Ioanna, de jonge vrouw uit de souvenirshop in het hotel, dat ze eigenlijk dramaturge en historica was met een specialisatie in de Holocaust op de Zuid-Egeïsche Joden. Door de aanhoudende jeugdwerkloosheid was ze in het ietwat troosteloze winkeltje terechtgekomen.

Begrip voor de onvrede

En herinner je je die twintiger nog uit die juwelierszaak, waar we een kettinkje voor mama kochten? Tijdens een rondleiding langs allerlei kitscherige prullaria vertelde ze over haar studie filosofie aan de universiteit van Thessaloniki. Tegenwoordig verdient ze vierhonderd euro per maand met een fulltime baan waarvan ze walgt. Ze ergerde zich aan haar leeftijdgenoten die massaal wegtrokken uit haar geboortestreek om elders rijk te worden: waarom vochten ze niet voor hun land?

Voor de Europese Unie had ze geen goed woord over. Ze hoopte dat wij het in Nederland op een dag net zo zwaar zouden krijgen als zij, zodat we eindelijk meer empathie zouden kunnen opbrengen voor de situatie van de Grieken. 

Ze beklaagde zich ook over de vluchtelingen uit Syrië en Irak. Waarom werden zij wél met open armen ontvangen en kregen ze gratis geld en huizen? Waren zij zoveel meer waard voor Europeanen? Toen ik voorzichtig opperde dat de Syriërs en Irakezen vluchten voor oorlog en geweld trok ze alleen haar wenkbrauwen op. Ik heb dit soort geluiden natuurlijk vaker gehoord van 'ontevreden Nederlanders', maar door de droevige manier waarop de filosofe door de winkel slofte, begreep ik opeens waar die onvrede vandaan kwam.

Vorige week stemde het Griekse parlement in met de eis van de EU en het Internationaal Monetair Fonds voor een nieuwe bezuinigingsronde van 4,9 miljard euro. De leningen moeten uiteraard worden afgelost, maar wat voor boodschap heeft een meisje uit Rhodos daaraan, dat ver onder haar niveau werkt? Hoe kan zo iemand welbeschouwd níet boos of gefrustreerd raken?

'Niet alleen zij die niets doen zijn gemakzuchtig, maar ook zij die hun talenten beter zouden kunnen gebruiken', luidt een bekende spreuk van Socrates. Ik vraag me af of deze wijsheid nog wel van deze tijd is. Kun je van gemakzucht spreken als het leven alleen maar uitzichtlozer lijkt te worden?

Liefs, Natascha

Lees ook: Nu je zelf over je ex-vriendjes bent begonnen...
Lees ook: Weet je nog, van mijn gebroken hart, door die Franse dokter?
Lees ook: Ik zie de toekomst met meer vertrouwen tegemoet dan jij

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden