Krystian Zimerman benadrukt monumentaliteit Chopin

Krystian Zimerman, piano. Grote Zaal Concertgebouw Amsterdam. 14/3

Drie wereldberoemde pianisten kwamen de laatste drie weken naar het Amsterdamse Concertgebouw om de tweehonderdste geboortedag van Chopin in recitals te vieren. Daniel Barenboim, Emanuel Ax en als laatste Krystian Zimerman. Interessant was dat deze Poolse pianomeester zondag grotendeels dezelfde stukken vertolkte als Barenboim had laten horen. Dat leverde interessant vergelijkingsmateriaal op.

Waar Barenboims techniek niet onberispelijk was, grensde de virtuositeit van de jongere Zimerman aan het onwaarschijnlijke. Alle noten zaten op hun plaats, ongeacht het tempo waarin of de kracht waarmee ze werden aangeslagen. Muzikaal waren de verschillen enorm. Barenboim zocht de expressie overwegend in het creëren van een mooie toon en het uitlichten van details, Zimerman op het realiseren van grote structuren. Hij zocht bijna voortdurend de dramatische en monumentale kant van Chopin op.

Zimerman opende sfeervol met een expressieve uitvoering van de Nocturne in Fis. Dat was stilte voor de storm: in de tweede Sonate in bes ging hij met alle kracht de vleugel te lijf. Imponerend was het zeker, maar door de hoge tempi en het te royale pedaalgebruik gingen muzikale lijnen in de binnenstemmen vaak verloren. Het fysieke geweld riep de vraag of een uitvoering met een dramatische kracht van Beethoven in het kwadraat nog wel iets met de stijl van Chopin heeft te maken. In dat opzicht is de heldere, onopgesmukte en lichte speelwijze van Emanuel Ax vorige week authentieker en aangenamer voor de luisteraar.

Zimermans strakke vertolking van de Marche funèbre was een voltreffer. Hij speelde de mars met een grote ritmische precisie, waardoor op aangrijpende wijze het beeld van het onherroepelijke van dood werd uitgebeeld. De korte, ongrijpbare Finale van deze Sonate wordt door de meeste pianisten vaag en macaber gespeeld. Zimerman echter liet zijn vingers mechanisch ratelen, met een flinke dosis pedaal het klankbeeld alsnog een impressionistische waas gevend.

Kracht, snelheid en trefzekerheid domineerden de uitvoering van het tweede Scherzo in bes. Vooral de eerste twee delen werden op het scherpst van de snede gespeeld. Diepgang bereikte Zimerman in het Largo. In de Finale was sprake van het tomeloos geweld, vooral in de daverende climax. Een verademing was ten slotte de mild opgezette Barcarolle, waaraan Zimerman een opmerkelijke melancholie gaf die aan het slot overging in wanhoop. Het publiek reageerde buitengewoon enthousiast en kreeg één toegift, de Wals in cis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden