Kruijswijk overtreft verwachtingen

RONDE VAN ITALIË | Steven Kruijswijk heeft gisteren, niet in de laatste plaats bij zichzelf, alle twijfels over zijn kansen op een eindzege in de Giro d'Italia weggenomen.

Winst in de Giro lijkt na de machtsgreep in de Dolomieten dit weekeinde ineens heel dichtbij voor Steven Kruijswijk.

De roze lippenstift op zijn wang zorgde gisteren zowaar voor wat harmonie met Kruijswijks rossige haar. De afdruk van de podiumceremonie op de Alpe Di Siusi, Seiser Alm in het Duits, was het tastbare bewijs dat de 28-jarige Nederlander niet had gedroomd. Hij is de onbetwiste klassementsleider. Niemand die daarover na een bewogen en succesvol weekeinde voor de kopman van LottoNL-Jumbo terughoudend durft te zijn. Aan Kruijswijk de Giro? Waarom niet?

Maar met al te boude voorspellingen moet je voorzichtig zijn in het wielrennen. Tussen de Dolomieten en Turijn zondag schuilen nog zes etappes. Alberto Contador leek vorig jaar op rozen te zitten met maar liefst vijf minuten voorsprong en slechts twee bergetappes te gaan. De Spanjaard zag zijn marge met elke rit echter angstvallig snel slinken. Juichen kan Kruijswijk in dit stadium beter nog niet doen. Dat doet hij ook niet, want de coureur uit Nuenen is bijna on-Brabants nuchter.

Gisteren, in de individuele klimtijdrit, werd zonneklaar waarom Kruijswijk momenteel in de vorm van zijn leven verkeert. Onder zijn roze truitje staken bij elke trapomwenteling zijn ribben naar buiten. De aankondiging van een Spartaanse voorbereiding op Tenerife, waarbij hij zich wekenlang alles ontzegde, familie, gezelschap en pijnvrije trainingen, was geen grootspraak geweest. Zijn botten bewezen het. "Daar moeten de puntjes op de i'', liet hij op Facebook optekenen.

Onder zijn afgetrainde ribbenkast schuilt een portie competentie die misschien nog wel belangrijker zal blijken op weg naar Turijn dan zijn breedgeschouderde lichaam. Kruijswijk toonde zaterdag en zondag een staaltje niet misselijk vakmanschap. Het ging niet eens over zijn twee tweede plekken in beide bergritten, maar meer nog over zijn wilskracht. De brute wijze waarop Kruijswijk zaterdag de concurrentie uitschakelde, eerst Alejandro Valverde en daarna Vincenzo Nibali, de twee vooraf meest gevreesde renners, leken Nederlandse coureurs de afgelopen jaren bijna verleerd.

Desondanks was er bij Kruijswijk nog genoeg aanleiding om niet helemaal tevreden te zijn over met name de klimtijdrit gisteren. "Jammer, die tweede plek. Ik wilde dit jaar een etappe winnen." Hij greep zaterdag in de koninginnenrit al eerder naast de dagzege. Gisteren ging het om honderdsten van een seconde. Eergisteren werd hij door de winnaar Chaves geklopt in de sprint.

Dan heb je de Giro jaren geleden tot je hoofddoel gemaakt en sta je ineens met een grote champagnefles in je hand. "Onwezenlijk", erkende Kruijswijk na afloop. "Dit is mijn grote doel van dit jaar en nu komt alles bij elkaar." In nauwelijks 24 uur tijd is de wereld van Kruijswijk rigoureus veranderd. Zaterdagochtend was het nog de vraag of hij Nibali en Valverde zou gaan bijhouden, zondag bij het ontbijt hoopt hij de roze leiderstrui te behouden. "Het maakte mij niet eens uit met hoeveel seconden."

Groot was zijn verbazing, toen hij op de Seiser Alm als een ontspoorde kruisraket wegschoot. Hij had nooit gedacht na zijn krachttoer van een dag eerder tot nog grotere hoogten te komen.

Kruijswijk deelde zaterdag al een tik uit aan Nibali en Valverde, een dag later mocht je gerust spreken van een stevige klap. Nibali kijkt tegen een achterstand aan in de rangschikking van bijna drie minuten. Valverde zelfs meer.

Tussen de koplopers en de nummers drie en vier staat de Columbiaan Estaban Chaves. Hij lijkt momenteel de enige die de ontketende Nederlander nog de weg kan versperren.

Maakt Kruijswijk zich druk om de komende dagen? Vandaag is een rustdag, morgen wacht een korte, maar vinnige bergrit. "Ik denk dat ik bergop een van de sterkeren ben momenteel. De jongens achter mij hebben in elk geval meer geleden dan ik", grijnsde hij veelzeggend.

De zelfverklaarde liefde aan Italië

Eigenlijk zou Steven Kruijswijk in 2010 helemaal geen Ronde van Italië rijden, maar hij mocht door het wegvallen van de zieke Oscar Freire op de valreep starten. Bij het vertrek in Amsterdam keek de jonge Brabantse coureur van Rabo zijn ogen uit. De stad was geheel in het roze gehuld. Het zou zijn kleur worden, bekent hij een paar jaar later. In zijn debuutjaar werd Kruijswijk meteen achttiende. Hij trok die lijn door in de volgende jaren: achtste in 2011, in 2012 ontbrak hij vanwege de Tour, een jaar later speelden blessures hem parten. Pas in 2015 was hij terug op topniveau. Kruijswijk verraste vriend en vijand met een ijzersterkte slotweek in de bergen. Zevende eindigde hij.

De Giro en Italië boeien van de eerste tot de laatste rit, zei hij bij aanvang twee weken geleden in Apeldoorn. "De sfeer, de tifosi, de ongedwongenheid. Frankrijk is daarentegen vooral stress."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden