Kroes bewijst de goede zaak geen dienst

De voorpret was gering bij het minderheidskabinet dat waarschijnlijk vandaag op het bordes staat. Over vrijwel elke passage uit het voorlopig regeerakkoord is inmiddels cynisch geschamperd. Geinige vondsten als Bruin I zijn volop in zwang, menig doemscenario wordt ons ontvouwd. En overal bereiden belanghebbenden protesten voor tegen de straffe bezuinigingen die over ons neer zullen dalen.

Grappig genoeg wist beoogd premier Mark Rutte op één punt wél brede instemming te ontlokken: het feit dat hij slechts vier vrouwen geschikt genoeg achtte om in zijn regering plaats te nemen. Dat was heus niet met opzet gebeurd, zei hij. Voor hetzelfde geld had „driekwart van het kabinet ook vrouw kunnen zijn”. Maar hij had er nu eenmaal niet meer kunnen vinden.

Enkele mijner seksegenoten – Neelie Kroes en een handje vol andere usual suspects – namen geen genoegen met die verklaring. Zij spraken schande van Ruttes achterhaalde personeelsbeleid. Maar ze kregen de handen nauwelijks op elkaar.

Alleen deze krant sputterde tegen en repte van ’een tragisch gemiste kans’. Elders werd Rutte zijn herenkabinet ruimhartig vergeven. Wat is er eigenlijk tegen een kabinet vol wijze, oude mannen?, vroeg NRC Handelsblad zich vroom af. „Ministers moeten op hun daden worden beoordeeld, niet op leeftijd, geslacht, afkomst of op hun kennissenkring.” Het is ’logisch’, vond ook de Volkskrant, dat Rutte, althans ’op de gevoelige thema’s’, kiest voor politieke zwaargewichten ’die hebben bewezen onder grote druk te kunnen opereren’.

Het bericht was duidelijk: als het erop aankomt (ervaring, zware tijden, grote druk, gevoelige thema’s) dan moet je niet bij vrouwen zijn. Geen wonder dat Nederland, zoals dinsdag bleek, alweer enkele plaatsen zakte op de jaarlijkse index van het Global Gender Gap Report. Als het gaat om political empowerment (een van de criteria waaraan je kunt aflezen hoe diep de kloof is tussen de beide seksen) eindigen wij op de 25ste plaats. Net achter India en Angola.

Natuurlijk, een formateur die anno 2010 met droge ogen durft te beweren dat hij geen capabele vrouwen kan vinden, moet zich schamen. Maar het pijnlijke is dat juist Kroes en de haren het nobele doel allerminst een dienst bewijzen.

Voortdurend beweren zij immers dat de wereld véél herbergzamer zou zijn als wij het voor het zeggen kregen. Tot vervelens toe hoor je dat de kredietcrisis niet was uitgebroken als Lehman Brothers Lehman Sisters had geheten. Wij vrouwen zijn namelijk ’van nature’ empathischer, intuïtiever, zachtaardiger, meer gespitst op het maken van ’verbinding’ en ’op het welzijn van de groep in zijn geheel’. En vanwege al deze voortreffelijke eigenschappen hebben wij recht op een plaatsje in het centrum van de macht.

Het is helaas precies de verkeerde argumentatie voor een op zichzelf rechtvaardige zaak. Enig evenwicht in het landsbestuur zou – zeker in een representatieve democratie – een kwestie van beschaving moeten zijn. Punt. En niet het gevolg van zalvende opvattingen omtrent de vrouwelijk natuur.

De wrede waarheid is: wij zijn geen fijnere wezens. We doen het niet per definitie goed, we doen het niet per definitie slecht. De een is prima in staat hoge posten te bekleden, de ander bakt er niets van. Doet mij toch sterk denken aan die andere mensensoort.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden