kritieken / Grimmige Midzomernachtdroom bij vlagen verrassend

Hanny Alkema

Theater

’Midzomernachtdroom’ van William Shakespeare door Theater Het Amsterdamse Bos, Openluchttheater in het Amsterdamse Bos; t/m 8/9 (behalve zo en ma) inl. (onder anderen bij twijfel over doorgaan van voorstelling i.v.m. weersomstandigheden): 020-6433286 (v.a. 18.00 uur) of www.bostheater.nl

Geen ’Shakespeare’ die zich zo goed leent voor een opvoering in de bossige openlucht als ’Midzomernachtdroom’, dat zich immers grotendeels in een bos afspeelt. De betoverende afwisseling van duister dreigende bomen, en met koesterend maanlicht beschenen open plekken, heeft als vanzelf de sfeer die verliefden in een roes brengt en eenzaam dolenden onzeker, zo niet angstig maakt.

Een ideale ambiance voor het spel van verwarringen, waar amoureuze jongeren achter de verkeerde geliefde aanhollen, elfenkoningin Titania met een ezel het bed induikt, druppels van een toverbloem voor verblinde hitsigheid zorgen en uilige handwerkslieden vergeefs een zotte-bruilofts-eenakter pogen in te studeren.

Maar regisseuse Frances Sanders ging er streng tegenin. Helemaal niks geen sprookje mocht er op het toneel komen. Want is ’Midzomernachtdroom’ niet een inktzwarte metafoor van de hedendaagse, snoeiharde verdorvenheid, waar de taal van het hart is vervangen door seks en drugs?

Decorontwerpster Stans Lutz heeft voor die sombere invalshoek een wrange vorm gevonden. Wordt de tribune aanvankelijk gereflecteerd in een flonkerende voorwand, alsof wij ons in de pas gerestaureerde Spiegelzaal van het kasteel van Versailles bevinden, al gauw komt een kil bos tevoorschijn met stalen pilaren als boomstammen en roestige betonrasters als bladerdak.

Het oogt weinig uitnodigend, geheel volgens de bedoeling zou je denken. Niettemin wringt er van meet af aan iets. Alsof de voorstelling op twee gedachtes hinkt. Sanders wil het publiek een grimmige spiegel voorhouden en tegelijk luchtig vermaak bieden. Om dat voor elkaar te krijgen, moet je van zeer goeden huize komen én over een uitnemende troupe beschikken. Daarvan is geen sprake.

Zo zit je van lieverlee almaar geeuwgaperiger aan te kijken tegen het kirrende gedartel, dat maar geen spannende verhouding wil aangaan met de gepantserde omgeving. Het jonge spul mag enigszins gehavend uit de nacht komen, het uniforme wit van hun kleding is te lief om de scheuren een genadelozer betekenis te geven dan veroorzaakt door grillig struikgewas. En een catfight tussen twee om dezelfde vrijer vechtende vriendinnen is een wel erg gemakzuchtige ’vondst’. Al staan vertolksters Lottie Hellingman en Margreet Boersbroek steviger op het podium dan hun tegenspelers. Van een fel tegen elkaar op zingend duet maken zij zelfs een juweel van een rivalennummer.

De voorstelling wordt confronterend noch feestelijk betoverend. Maar Alberto Klein Goldewijk, die zelf ook als musicus in de voorstelling optreedt, geeft deze ’Midzomernachtdroom’ een onmisbaar muzikale allure met een speelse bewerking van ’The Fairy Queen’ (1692), de semi-opera van Henry Purcell. Vindingrijk gemengd bovendien, met eigentijdse popmuziek. Het zorgt bij vlagen voor verrassende momenten.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden