kritieken / Bob Dylan is op zijn 65ste nog steeds vitaal en relevant

Hoezeer een 65-jarige leidsman van de sixties-generatie nog relevantie bezit, toonde Bob Dylan het afgelopen Paasweekeinde. Zonder noemenswaardige publiciteit trok hij twee keer een keivolle Heineken Music Hall. Het gemêleerde publiek bestond niet alleen uit gestudeerd of hardnekkig hippie. Aan de t-shirts af te lezen weet Dylan ook metal-fans en globalistas te boeien. In vergelijking met zijn laatste bezoek was er zelfs sprake van een wederopstanding.

Bob Dylan, zondag 8 april in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Stond er in 2003 een frêle schim roerloos weggedoken achter de toetsen, op eerste Paasdag opereerde een vitale frontman, pront spelend op zijn electrische gitaar. Met die witte hoed onderscheidde Dylan zich koket van de geolied spelende bende achter hem. Een soort lieve Sandeman die de schaduw van het verleden naast zich duldde. Gestoken in zwarte kleding deden steelgitarist Donnie Herron, bassist Tony Garnier, drummer George Recile en de gitaristen Stu Kimball en Denny Freedman haast onzichtbaar hun werk. Zelfs voor het geoefend oor van Dylan-exegeten was er even sprake van een auditieve puzzle-rit. Overbekende songs als ’It ain’t me babe’ en ’It’s allright ma’ ondergingen een zodanige bewerking dat je op tekstflarden moest koersen om de juiste song te determineren.

Opvallend veel ruimte gaf Dylan aan nieuw materiaal, een kwart van de zeventien liedjes was afkomstig van zijn laatste album ’Modern times’. Even opvallend bleek het verschil in zang. In de studio kun je zo’n craquelé-stem nog camoufleren, live hoor je een frommelig geluid vol weggeslikte woorden. De gretigheid van Bob en band maakte veel goed. Het rockende ’Watching the river flow’ vormde met de boogie versie van ’Highway 61 revisited’ een hoogtepunt. De ingehouden uitvoering van ’Nettie Moore’ bood Dylan de ruimte om zijn stem noch zijn energie aan te spreken. Daarmee raakte hij aan Johnny Cash die een optimale oplossing vond voor het dilemma tussen zeggingskracht en gevorderde leeftijd. Het publiek vond alles best, warm applaus maar niet al te enthousiast. Zelfs de potentiële meezinger ’Like a rolling stone’ passeerde als een lounge-tussendoortje.

Als vanouds deed Dylan geen moeite zijn fans te behagen. Toch nam hij tijdens de toegiften kort het woord om de band voor te stellen. Met ’Thunder on the mountain’ en een vale versie van ’All along the watchtower’ was het na twee uur gedaan. Enerzijds draaide het om routine, in 40 dagen geeft Dylan maar liefst 28 concerten tijdens deze Europese toernee. Anderzijds om contramine, Dylan canoniseert Dylan. Net als Van Morrison die ook tijd en trend overstijgt , gaat het hem allang niet meer om naam en faam maar om de prolongatie van een gedreven artiesten-bestaan. Aldus een mix ’The times they are a-changin’ en ’Like a rolling stone’ ineen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden