Opinie

Krant moet grens stellen aan column

Demonstratie tegen de anti-islamfilm in het Duitse Karlsruhe Beeld epa

Terecht hebben brievenschrijvers fel gereageerd op de verwerpelijke column van Nuweira Youskine (Trouw, 20 september). Toch was hun reactie mij nog te lauw. Youskine is over de schreef gegaan, ver over de schreef.

De vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Dat Trouw naast islam-criticus Ephimenco een moslima een vaste column geeft is sterk. Maar een krant dient geen ruimte te bieden aan rechtvaardiging of aanmoediging van geweld.

En dat is waaraan Youskine zich schuldig maakte in haar beschouwingen over het kwetsende Amerikaanse filmpje over Mohammed en de agressieve reactie daarop van moslims wereldwijd. Youskine verdrinkt niet alleen in de nuance, ze gaat verder: wie aan haar dierbaren komt, onder wie vanzelfsprekend de profeet, verkoopt ze 'met liefde een stomp op de neus'. En als de protesten 'óók wegens belediging van de profeet Mohammed waren, vind ik dat helemaal zo gek nog niet'.

Dit is een onmiskenbare rechtvaardiging van de vertoonde agressie, die al dodelijke gevolgen heeft gehad, zelfs een verkapte aanmoediging daartoe. En daar ligt een grens van de vrijheid van meningsuiting, een heldere grens.

Ik hoop dat Nuweira Youskine inziet dat zij deze grens overschreden heeft en terugkomt op haar uitspraken. En ook Trouw had deze grens moeten markeren. Voor dergelijke columns hoeft geen ruimte geboden te worden als 'een bewijs van de vrijheid van meningsuiting', zoals een briefschrijver donderdag betoogde. Een respectabel dagblad als Trouw dient ruimte te bieden aan allerlei opinies, maar niet aan rechtvaardiging van geweld.


De column van Nuweira Youskine die afgelopen donderdag in Trouw verscheen.

Stom op de neus
Gek is dat. Hoe dichter bij de plaats des onheils, hoe minder snel je iets lijkt te merken. Verstoord keek ik naar de berichtjes van mijn dierbaren. Of ik nog leefde. Of ik toch maar niet snel terug moest keren. Of ik in ieder geval een beetje uit wou kijken. Pas toen mijn internetverbinding het weer deed, zag ik waar het allemaal over ging. Ook Libanon bleek onderdeel van de vlam die zich door het Midden-Oosten vrat, allemaal door een knullig anti-islamfilmpje.

Gek is dat. Hoe dichter bij de plaats des onheils, hoe minder snel je iets lijkt te merken. Verstoord keek ik naar de berichtjes van mijn dierbaren. Of ik nog leefde. Of ik toch maar niet snel terug moest keren. Of ik in ieder geval een beetje uit wou kijken. Pas toen mijn internetverbinding het weer deed, zag ik waar het allemaal over ging. Ook Libanon bleek onderdeel van de vlam die zich door het Midden-Oosten vrat, allemaal door een knullig anti-islamfilmpje.

Ondergetekende bevindt zich momenteel in Libanon, en zo bezien was ik natuurlijk lichtjes beledigd geweest als niemand zich zorgen had gemaakt. Maar hier in hoofdstad Beiroet, in mijn vrolijk bruisende wijkje, was niets van woeste baardmannen bij ambassades te merken. Ik bedankte iedereen voor de attente bezorgdheid en legde uit dat de ergste onrust plaats had gevonden in Tripoli, een stad hier zo'n 80 kilometer vandaan. Dat de Kentucky Fried Chicken aldaar in brand was gestoken, had misschien met dat filmpje te maken. Misschien ook niet.

Tripoli ligt al maanden onder vuur wegens sektarische spanningen die gevoed worden door de oorlog in aangrenzend Syrië. Niet zo gek dus, dat gemoederen daar extra snel weer ontploffen. Dat geldt natuurlijk tevens voor de heisa in de rest van de Arabische wereld. Het filmpje biedt een goede impuls om de frustraties van een regio die al te lang onder zoveel spanningen moet leven, een uitweg te geven.

Gelukkig zijn over dit aspect van alle commotie de afgelopen dagen al enkele uitstekende analyses geschreven, ook in deze krant. Niemand die zijn wereldbeeld een beetje op orde heeft, kan nog beweren dat deze zoveelste provocatie aan het adres van de islamitische wereld de enige reden was voor de protesten. Ondertussen liepen veel islamitische organisaties zich toch weer het vuur uit de sloffen om te verkondigen dat de islam een religie van vrede is. Dat gewelddadigheden een moslim niet passen.

Ik dacht hierover na.

Mijn eigen religiositeit, zo ontdek ik steeds meer, heeft niet zoveel meer met de islam als georganiseerde religie te maken. De liefde voor God en theologie is er, maar de regeltjes en cultuuruitingen boeien me nauwelijks nog. Verder ben ik een redelijk welopgevoede jongedame. Geen baardmans - en ik heb geen levensomvattende frustraties.

Maar iemand die doelbewust diegenen beschimpt en vernedert waar ik met mijn hele hart van hou: mijn vader, mijn moeder, mijn geliefde, mijn dierbaren en ja, ook mijn profeet en mijn God, die verkoop ik met liefde een stomp op de neus. Dus als een deel van de protesten óók wegens belediging van de profeet Mohammed waren, vind ik dat helemaal zo gek nog niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden