Opinie

Krachtige start van Dance Works Rotterdam

Ton Simons noemt zijn Rotterdamse gezelschap bewust Dance Works. Dansen is een kwestie van hard werken en daarom vroeg hij zijn Amerikaanse collega Doug Elkins (New York) om zijn 'Narcoleptic Lovers' uit 1995 in te studeren.

Dat ballet is een twaalfdelige strip waarin alle genres en technieken van dans over elkaar buitelen. Niks geen slaapwandelarij, maar een meeslepende lichaamsviering. De hedendaagse toneeldans moet volgens Elkins, die via hiphop en breakdance in de beroepsdans verzeilde, volledig lak hebben aan specialistisch gefreak.

De danser van nu beheerst alle bewegingsvarianten tussen Koning Lodewijk de Veertiende en Kung Fu. Als een volleerde knipper en plakker injecteert hij zijn academische scholing met breakdance, kickboksen, capoeira, taebo, tai chi, enzovoorts. De danser is een cursor die door een onzichtbare hand wordt bestuurd en blootvoets gaat. Voortdurend defragmenteert hij zijn aangeklikte dansenergie om zich in kantelende brokjes en blokjes van extatische intimiteit, neurotische tics en mondaine banaliteit te presenteren.

De tien dansers in Rotterdam lusten er pap van. Zij koppelen Lee aan Lenny Bruce, Don Juan aan Pamino, Gavin Bryars aan Sinead O'Connor. Hun danslust barst van sappige snapshots met seksuele under- en overtones. Veertig minuten lang jagen de geliefden elkaar in hun dansnest tussen zwarte lakens op: technisch gezien geven ze elkaar van katoen, kietelen ze hun eigen verlangens en elkaars daadkracht. Stiekem, staalhard en met onverholen spot. Elkins laat ze uithoeken van hun kunst opzoeken, maar houdt ze ook stevig in de teugels. Wat een krachtige start van het nieuwe seizoen!

Simons zelf vervolgt met een staaltje defragmentatie van heel andere aard. In zijn 'Scoreline Set' zijn zowel de toneelruimte als de nauwsluitende kostuums van twaalf dansers opgedeeld in vlakken zwart, wit en beige. De trajecten die zij afleggen op John Zorns 'For your eyes only', eerst voorwaarts en vervolgens achterwaarts afgedraaid, noemt hij scorelines. In niets doen de vier mannen en acht vrouwen voor elkaar onder, maar als gender-neutrale noten op Simons danspapier onderscheiden zij zich ook niet van elkaar. Wie als spiegelbeeld bij wie gedacht moet worden, laat zich met geen mogelijkheid vaststellen. In een onontwarbare estafette, zowel lineair als cyclisch van opzet, doorlopen de twaalf over elkaar heen gelegde patronen. Omdat ook de tijdsindeling door toeval (I Ching) wordt bepaald, is hun dans een duizelingwekkende draaimolen.

Met name Caroline Harder, Josien Kuijpers, Sara Erens en Matthew Otaegui vergen alles van zichzelf en schieten in de roos. Dat openbreken van menselijke plasticiteit heeft iets paradoxaals: elke hint naar seksualiteit is uitgebannen en toch broeit het ervan. Draaft de New Yorker voor de pauze als een dolle hond door de werelddans, de Rotterdammer houdt liever de methoden van zijn leermeester Cunningham aan. Hij is liever de blinde ziener dan de geleidehond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden