Klein verslag

Koude kalkoen bij het WK? Niets van gemerkt

De Zwitserse keeper Yann SommerBeeld *

De term 'cold turkey' beschrijft de lichamelijke reactie die optreedt als de toediening van een verslavende stof ineens wordt stopgezet. Die reactie is onplezierig en zeer heftig soms. Rillingen, koud zweet, krampen. De huid kan dan lijken op die van een geplukte kalkoen uit de diepvries.

Van al die verschijnselen heb ik na de eerste speelronde van het oranjeloze wereldkampioenschap voetbal bij mezelf niets waargenomen. Onaangedaan zit ik mijn landerige uren voor de televisie uit. Landerig, omdat het vertoonde spel gedurende langere perioden nauwelijks om aan te zien is en het hart voor niemand in het bijzonder klopt.

Het klopt zomaar wat.

Nu eens even voor die, dan weer even voor die. Het klopte even voor Mexico met zijn lopers, voor Senegal vanwege zijn zwarte coach die naar eigen zeggen de Afrikaanse ziel propageert; zelfs klopte het even voor Ronaldo die niet eens een land nodig heeft, maar die barstte van de energie, zoals mijn tandenborstel na een nacht aan de lader.

Dus de uren verstrijken, tussen twee en tien, met drie wedstrijden per dag. Acht groepen, zestien wedstrijden in de eerste ronde. Tussendoor pratende oud-voetballers. Herhalingen van spelmomenten. De bank in mijn woonkamer lijdt aan kuilvorming, maar dat komt dan vooral weer door mijn dochter, die ik uit haar Netflix-positie moest dringen.

Engeland beviel me, en ook de Russen, beide om hun drang voorwaarts en de directheid en diepte in hun spel. Maar ik heb natuurlijk evenveel verstand van voetbal als u en houd me liever met bijzaken bezig.

Zo was er een heel warme Russische avond met zwermen muggen om de zwaar transpirerende hoofden van de spelers – misschien was het een van die Petersburgse witte nachten.

De haardracht van de spelers. De spaghetti op het hoofd van Neymar. Of hun instagramaccount. Dat van de knappe, maar ingetogen Zwitserse keeper Yann Sommer.

Of het drama van de Duitsers. Al dagenlang jeremieert men in de Duitse pers over die verloren wedstrijd tegen de kwikzilveren Mexicanen en de bespiegelingen krijgen er een grimmig karakter, nu vooral de altijd wat droef ogende Mehmet Özil het mikpunt is van de kritiek.

Niet vanwege zijn matig presteren, maar vooral om de nabijheid van de Turkse president Erdogan, die de Duitser met Turkse achtergrond etaleerde door met hem te poseren voor een foto. Ligt zijn hart wel bij Duitsland, wordt er vooral van rechts geroepen en de AfD verlangt al dat hij zich terugtrekt uit de Duitse selectie.

Gisteren nam de krant Die Welt het voorpaginabreed op voor de speler door te wijzen op diens enorme verdiensten voor het Duitse voetbal. En er volgde een wat curieuze zin: 'Met zijn introverte melancholie en zijn existentiële zijnsbezorgheid in de Heideggeriaanse zin is hij Duitser en Europeser dan die lawaai-patriotten van de AfD.'

Heidegger? Is Özil een speler tussen Sein und Zeit? Hierin is het hele bestaan een spel, een tijd-speel-ruimte. Ik zie het ineens helder; weggezakt in mijn kuil ben ik getuige van het volle en soms verveelde leven zelf, vermomd in korte broek.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer afleveringen. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden