'Kou, wind, sneeuw. Zo hoort het'

De voorpret zorgde weken voor kriebels, de climax moest in twee dagen worden geperst. Maar de Nederlandse marathonschaatsers kregen met een NK en een klassieker onder erbarmelijke weersomstandigheden alles wat ze wilden in krap 30 uur, net voor de dooi inviel. Elfstedentochtwinnaar Henk Angenent: "We hebben het maximale uit het natuurijs gehaald."

Het NK op natuurijs is vrijdag nog niet afgelopen of de dreigende dooiaanval hangt als een donkere wolk boven het marathonpeloton. Er is nog net tijd om één klassieker op de agenda te krijgen: de Ronde van Skarsterlân, bij het Friese dorpje Goingarijp. Bij het NK in Elburg gaat even het gerucht rond dat zelfs die ene klassieker de marathontoppers niet is gegund. Maar Angenent, winnaar van de laatste Elfstedentocht in 1997, stelt iedereen via Twitter gerust. En dus klimt het hele peloton zaterdag over de dijk naar de de Goingarijpsterpoelen, een deel van het Sneekermeer. Ze hebben er allemaal hun reis naar Oostenrijk voor afgezegd, waar deze week op de Weissensee wordt gereden. Daniëlle Lissenberg-Bekkering, vrijdag derde, zaterdag vijfde: "Nederlands natuurijs is het mooiste wat er is. Het is toch even wat pittiger dan met een zonnetje op de Weissensee. Nu kunnen we nog hier rijden. Zondag rijden we op de Autobahn."

Het zonnetje is ver te zoeken in Friesland. Terwijl achter de dijk de dooi inzet, blaast op het zwarte ijs een keiharde, door alles heen snijdende wind. In de sneeuwbui die volgt lijkt het alsof elk onbedekt deeltje van het lichaam wordt ontveld. De ene na de andere rijdster buigt van het parkoers af en zoekt bibberend van de kou de warme kleedkamers op. Angenent geniet. De coach van Team Wadro warmt zijn handen aan een kartonnen bekertje koffie. "Kou, wind, sneeuw. Zo hoort het. Anders heb je niet écht op natuurijs gereden."

Terwijl mannen van de langebaan als Bob de Jong en Erben Wenenmars het na respectievelijk drie en negen rondjes opgeven, vechten de natuurijsspecialisten zich door de storm. Af en toe raakt een rijder de weg kwijt, omdat de takken in het ijs die de route aangeven niet meer zichtbaar zijn. Heldenmoed en overmoed liggen in deze barre omstandigheden dicht bij elkaar. Alle eenzame ontsnappingen tegen de wind in eindigen in opgaves.

De BAM-ploeg claimt opnieuw alle podiumplekken, dit keer met Bob de Vries als nummer één. Bij de vrouwen wint Foske Tamar van der Wal. Als de bevroren wangen in het tot grote kleedkamer omgebouwde watersportcentrum van Goingarijp weer beginnen te tintelen, is het echt voorbij. Voor natuurijs moeten de bikkels nu toch echt naar Oostenrijk. De meesten stappen, nauwelijks gedoucht, meteen in de auto. Op naar windstilte en een zonnetje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden