Kostuumontwerper Arno Bremers: bij musical 'Carlie' draait alles om de kleren

AMSTERDAM - Zakken vol Barbie-kleertjes staan nog op de zolder van Arno Bremers' ouderlijk huis. Niet uit de speelgoedwinkel, maar door hem zelf gemaakt. “Barbie vormde de basis van mijn carrière”, zegt de kostuumontwerper van de musical 'Carlie' die met een knipoog verwijst naar de plastic supervrouw. De voorstelling gaat vanavond in première in Haarlem.

Bij productiemaatschappij Bergen heerste het afgelopen weekeinde paniek: hoofdrolspeelster Joke de Kruijf had onverhoopt keelontsteking gekregen. Medewerkers belden onmiddellijk alle genodigden af voor de besloten voorstelling van 'Carlie'. “Als Joke een dag niet praat en zingt, moet het bij de première wel weer lukken', klonk het hoopvol.

Voor Arno Bremers kwam de afgelasting - hoe vervelend ook - niet ongelegen. De ontwerper van de zestig kostuums, rond de elf per persoon, moest nog een paar problemen oplossen. Een actrice had bijvoorbeeld gehoord dat ze er ordinair uitzag in een van zijn creaties. Bremers kent de gevoeligheden van artiesten; als zij zich ongelukkig voelen in een kostuum, heeft argumenteren geen enkele zin. Berustend zegt hij tussen de bedrijven door: “Ik maak wel iets nieuws.”

De 34-jarige kostuumontwerper kent het klappen van de zweep, want hij zit al dertien jaar in het theatervak. Na een opleiding mode- en theatervormgeving werd hij ondermeer hoofd van het kostuumatelier bij een aantal producties van Opera Zuid (zoals 'Het sluwe vosje en 'Don Giovanni'). Hij verzorgde de kleding voor uitvoeringen van theatergroepen zoals Orkater en Toneelschuur en hij ontwierp het toneelbeeld voor de smartlappenavond van het Amsterdams cabaretfestival en toneelgroep Lakei ('Willems Hamlet').

Regisseur Victor van Swaay vroeg of hij wilde meewerken aan 'Carlie'. Er stond toen nog geen letter van de nieuwe Nederlandse musical op papier, maar het was al duidelijk dat het Barbie-fenomeen met een flinke korrel zout zou worden genomen. In 'Carlie' zou alles draaien om het concept en de merchandising van een succesvol product. In dit geval een plastic pop die het symbool is geworden van vrouwelijke schoonheid.

Bremers haalde meteen zijn oude Barbie van huis. Hij had haar rond zijn tiende gekregen ('ik had hele vrije ouders') en was er toen overgelukkig mee. Eindelijk een pop met een menselijke maat. “Ik was altijd al bezig met het aankleden van poppen en beren, maar dat waren kinderen. Barbie was tenminste vróóóóóuw”, zegt hij met een grijns. “En ík wilde in die tijd een grote couturier worden.”

Puntborsten

Kritisch bestudeerde hij zijn favoriete paspop. Wat een merkwaardig figuur had dat lieve ding toch: smalle heupen, puntborsten, stelten van benen en niet eens een middenrif. Zelfs bij de welgeprortioneerde country-zangeres Dolly Parton kloppen de verhoudingen beter. “Barbie is helemaal geen vrouw”, constateert de kostuumontwerper. “Barbie is een icoon.”

In psychologisch opzicht vindt Arno Bremers haar nauwelijks interessant. De blondine is hem te truttig en te burgerlijk. “Maar misschien is ze dáárom ook wel zo populair geweest tot de jaren zeventig. In de hippie-tijd is er een flower power-Daisy op de markt gebracht die ook in de voorstelling zit. Maar na de tweede scène gaat ze al in de vernietiger, omdat ze niet meer past in het assortiment.”

Bij de Barbie-speciaalzaak in Vlaardingen kreeg de kostuumontwerper een flinke stapel informatie over het Amerikaanse fenomeen. Hij bekeek een video, las boeken over de ontstaansgeschiedenis en wist steeds beter hoe hij de pop wilde presenteren op het toneel: “Joke de Kruijf op haar opperbest.”

“Toen ik mijn ontwerpen presenteerde, schrok de rest van het team zich dood. Ik had vier keer zoveel kostuums gemaakt als iedereen had verwacht. Daar was ik zelf eerlijk gezegd ook wel van geschrokken. Maar bij Barbie draait alles nu eenmaal om de kleren. 'Carlie' moest dus wel een kostuumstuk worden. Daar raakten de anderen ook wel van overtuigd.”

Het lag voor de hand de hoofdpersoon voortdurend in pastelkleurige pakjes te hullen. Maar dat zou oersaai worden, dus hield Bremers zich aan de gouden regel van de modeshows: presenteer de kleding in de volgorde van de vier jaargetijden. Toevallig begint de musical ook met een strandscène ('het beeld is zo vet, dat je denkt: dit is een commercial') en in de finale komt Carlie in een zilverkleurige new age-outfit op - nog zwanger ook, wellicht een liefdesbaby van Dan, de Eeuwige Verloofde (gespeeld door Joep Onderdelinden van wie ook het idee voor deze musical komt).

Voor een ballroomscène, ergens in het midden, kon de ontwerper de herfsttinten laten aanrukken en voor de daaropvolgende bruiloftscène kon hij zich te buiten gaan aan teddybont en wit satijn. Verder hult hij Carlie vaak in negligés van doorzichtig voile en satijn.

Bremers heeft zich voor één scène laten inspireren door de jaren dertig-musical 'Sunset Boulevard'. Carlie loopt daarin rond als een filmdiva in haar eigen boudoir. In chique Dior-creaties uit de jaren vijftig en kekke, korte jaren zestig-jurkjes begeeft ze zich buiten haar roze wolk.

Plateauzolen

Tijdens de try-outs riep het musicalpubliek vaak 'oh!' en 'ah!' terwijl de kostuumontwerper 'm zat te knijpen. Hij wist dan bijvoorbeeld dat zo'n jurk of jas in twee dagen in elkaar was geflanst bij gebrek aan kapitaal. “Kostuums vormen gauw de sluitpost bij musicals, al zijn ze essentieel. Ik heb me lens gezocht naar ateliers die mijn ontwerpen voor weinig geld wilden uitvoeren. En schoenen, praat me daar niet van! Die actrices hebben zulke kleine voetjes. Vind maar eens plateauzolen in een kindermaat.”

Voordat Bremers met 'Carlie' begon, werkte hij met een Britse kostuumontwerper aan een opera-productie. Die moest diep nadenken toen zijn Nederlandse collega informeerde naar zijn visie op theater. “Ik doe gewoon wat het beste is voor het stuk”, was het antwoord. “En verder gaat het er om dat ik plezier heb in mijn werk.”

Bremers had zich tot dan toe altijd de hersens gepijnigd over vragen in de categorie zelfonderzoek. Maar de luchtigheid van zijn Britse collega sprak hem wel aan. 'Gewoon lekker werken' ook zíín credo bij 'Carlie'. “Dat is gelukt, maar nu krijg ik het wel eens benauwd. Ik vraag me af of ik wel kunst heb gemaakt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden