Koster is niet jaloers, maar geïnspireerd

Atlete worstelt zich samen met oom Bert naar de wereldtop

Het ene talent komt uit de lucht vallen, het andere worstelt zich met vallen en opstaan boven. In termen van 'jaloersmakend' denkt Maureen Koster echter niet als ze Sifan Hassans stormachtige machtsgreep beschouwt. "Inspirerend", is het juiste woord.

De Nederlandse van Ethiopische afkomst werd met een minimum aan trainingsjaren op de 1500 meter Europees kampioene en voert de wereldranglijst 2014 aan. Maureen Koster (22) vormt met haar oom/trainer Bert Koster al jaren een aanvankelijk met argusogen bekeken duo, en vond pas onlangs aansluiting met de Europese top.

Brons op de drie kilometer bij de EK indoor, haar eerste internationale prijs, en de vorige week in Stanford gelopen vorstelijke WK-limiet bij haar debuut op de vijf kilometer vormden het antwoord op valpartijen die Koster als junior maakte in de rol van favoriet. Succes als medicijn tegen de twijfels die ze vorig jaar nog voelde. "Nu is duidelijk dat de manier waarop wij trainen, werkt."

Met haar ambities ontgroeit ze Nederland. Verdoofd door een jetlag leverde Koster haar startplaats voor de seizoensopening van zaterdag in Lisse in. Ook Hengelo staat niet op de rol. Met wedstrijden in Peking, Ostrava en een onverwachte Diamond League in Rome streeft ze hogere doelen na: een grote stap maken op de 1500 meter, die haar vanwege de hoge spanning de grootste 'kick' geeft. Volgend jaar wil ze met Hassan in de olympische finale staan.

Vorig jaar sliepen beide vriendinnen op dezelfde hotelkamer in Shanghai, waar Hassan nog aan haar opmars moest beginnen. "De eerste 1500 meter van het seizoen, ik wist niet wat ik kon en er was een sterk veld. Ik was nog nooit zo zenuwachtig, ik wilde niet eens meer lopen. Sifan heeft geholpen me rustig te krijgen."

"Zij is onbevangen, ook toen al. Dat is de Afrikaanse mentaliteit, de kracht waardoor zij zo hard lopen. Ze voelen zich in vorm en zien wel hoe ver ze komen. Wij denken te veel na voor een wedstrijd, dat kost te veel energie."

"Nee, dat Sifan op haar 21ste al de beste van de wereld is, vind ik niet jaloersmakend. Wel inspirerend. Ze zit in Nederland, zo dichtbij, ik ken haar goed. Dan wordt die stap een stuk toegankelijker. Je denkt makkelijker: waarom ik niet? Ik heb nooit in grenzen gedacht, van: dat kan ik niet. Ik heb aansluiting met de Europese top gevonden, de volgende stap is aansluiting met de wereldtop."

Dat hadden ze in haar woonplaats Boskoop een decennium geleden niet kunnen bevroeden. Koster begon op haar zesde aan atletiek en maalde er niet om dat ze werd verslagen. "Maar op een gegeven moment kwam de prikkel dat ik graag wilde winnen."

Ze sloot als vroege tiener een pact met oom Bert, een oud-middenafstandloper en ongediplomeerd trainer. "Hij zei: 'Kom me elke vrijdag om zes uur ophalen, dan gaan we trainen. Maar als je afhaakt, stop ik meteen'. Elke vrijdag, weer of geen weer, stond ik voor zijn deur. Zo is het nog steeds."

Dat viel aanvankelijk niet goed binnen AV'47, een vereniging die niet prestatief is ingesteld. "In die tijd werden we met een scheef oog aangekeken. Er werd gezegd: als Maureen achttien is, dan is ze geblesseerd en is het over. Nu steunen de mensen me."

"Ze vonden me als dertienjarige te jong om serieus te trainen. Wanneer moet je dan beginnen? Als je achttien bent? Dan ben je te laat." Koster ziet dat vroege begin als het geheim achter haar huidige succes. Met binnenkort het diploma van haar HBO-rechtenstudie als verzekering voor de toekomst achter de hand. Bewust. "Sporten houdt een keer op, misschien wel eerder dan gepland. En dan?"

Koster ontroerde veel mensen door haar bronzen EK medaille op te dragen aan haar twee jaar geleden overleden tienjarige neefje Roan, zoon van haar trainer. Ze praat nuchter over de periode die 'aanvankelijk een negatieve invloed had op mijn loopprestaties'. Nu ziet ze die als de zwaarste van alle tegenslagen die haar hebben gesterkt.

"We woonden in dezelfde straat, hij was als mijn broertje. Ik heb me maandenlang rot gevoeld, ik had er nooit rekening mee gehouden dat hij aan zijn ziekte zou overlijden. Op een gegeven moment hebben we besloten het lopen weer op te pakken, beter te worden dan ooit tevoren. Ik zette me extra in, mijn oom mocht er geen moment aan twijfelen dat ik het beste uit mezelf zou halen. Dat heeft me verder gebracht. En als dat dan zoals in Praag lukt, komen er hele speciale emoties los."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden