Kosmische euthanasie

Op een buitenplaats ben ik, op een landgoed in het oosten, dat Twickel heet. Ik kom net uit de oranjerie waar deze maand de citrusbomen teruggeplaatst gaan worden en ben door de strakke tuinen naar een van de bouwhuizen op het voorplein gewandeld. In de oranjerie is een symposium gaande over buitenplaatsen en hun bezoekers door de eeuwen heen. Een mooi thema, eigenlijk over de aanvang van het toerisme.

Maar nu moet ik in dit bouwhuis - zo heten de opstallen op het plein voor het kasteel - mijn laptop openklappen om mijn blik te richten op een kosmische buitenplaats, hier 718 miljoen kilometer vandaan, ver voorbij de zon, en zich steeds verder verwijderend in het koude al.

Komeet 67p.

De komeet van Rosetta en Philae. Ze vlogen regelmatig door deze kolommen, de komeet en zijn vervolgers, waarvan er één - Philae - op de eendvormige bal van stof en ijs landde en vervolgens naar de rand van een ravijn stuiterde, te veel in de schaduw om voldoende zonlicht te vangen voor zijn energie. Zolang zijn accu werkte stuurde Philae nog data via Rosetta naar de aarde; ze werden er met tranen in de ogen ontvangen, totdat Philae's krachten waren uitgeput.

En nu kijk ik naar de livestream van Esa, de Europese ruimteorganisatie, naar een scherm in de control room in het Duitse Darmstadt. Want Rosetta, de ruimtesonde die meer dan twee jaar om de komeet cirkelde, gaat Philae volgen en zijn missie beëindigen op het oppervlak van de komeet.

Hij is bezig met zijn laatste afdaling.

Dit einde is voor hem bedacht, omdat hij steeds verder wegraakt van de zon; nog één keer kan hij schitteren en spectaculaire opnames naar de aarde sturen en metingen doen.

Het wonderlijke aan deze missie, die begon bij de lancering twaalf jaar geleden in 2004 (maar eigenlijk al veel eerder) is dat Esa erin is geslaagd van alle apparaten, en zelfs van de komeet, figuren te maken die we zijn gaan koesteren. Schitterende marketing.

Philae is een jongetje. Rosetta zijn vriend. De komeet is een eend, die muziek maakt en ruikt naar een mengeling van asfalt, benzine en paardemest. Ze zijn ons dierbaar geworden. Van de komeet is al een knuffel gemaakt. Maar bovenal natuurlijk leverde de missie een schat aan wetenschappelijk materiaal over de oorsprong van ons zonnestelsel en het leven op aarde.

Het livestream-commentaar zwijgt tijdens de laatste vijf minuten voor Rosetta's einde. Ik zie de control room gevuld met badge-dragende mannen in donkergrijze hoodies en polo's. Ze staan. De armen over elkaar, of de handen op de rug. Het is gedaan. Ze kijken naar een scherm, met daarop een grafiek die beweegt, met een hoge piek in het midden. De hartslag van Rosetta.

Daarnet nog hebben we de laatste foto's gezien, van een hoogte van 2,5, van 2,2 km, van 1 km, van 750 meter, van 590, ja zelfs tot 10 meter boven het oppervlak, kiezels, gravel, 720 miljoen km van ons vandaan, een steentje van 2 centimer - het is ademstokkend.

En dan ineens valt de piek naar beneden. Er klinkt een 'ooh' in de control room en een applaus. Mannen omhelzen elkaar. de vluchtleider wist een traan uit zijn oog en hier, in mijn eigen buitenplaats, doe ik hetzelfde.

Vaarwel Rosetta.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden