Korting

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Ik moet naar een gegoede buitenwijk. In de loop van de ochtend is er een vrouw van begin vijftig overleden. De algemene dienst is er al geweest. "Het zijn lastige mensen", hoor ik van mijn collega. "Mevrouw lag op bed en is daar overleden", vertelt hij. "Ze moest naar het uitvaartcentrum worden overgebracht, maar we mochten haar niet op een brancard naar buiten brengen. De zoons hebben staan schreeuwen dat het niet mocht. We hebben uitgelegd dat er geen andere manier is om haar het huis uit te halen. Ze vonden het geen gezicht voor de buurt."


Ik parkeer voor een kast van een huis. Op de oprit staan een Porsche en een Mercedes. Een man van achter in de vijftig ontvangt mij, gevolgd door twee snelle jongens van begin dertig. "Is het goed als we in de keuken gaan zitten?" vraagt de vijftiger. "Wij bespreken altijd alles aan de keukentafel."


De keuken is zo groot als een gemiddeld appartement in Amsterdam. Een flinke designtafel omringd met ruime fauteuils en een open haard. Met zijn vieren schuiven we aan. "Hij is niet onze vader", zegt een van de snelle jongens.


"Ik was haar tweede echtgenoot, maar in zaken kunnen we elkaar goed vinden."


"Hoe het vanochtend is gegaan, kan echt niet," opent een van de jongens het gesprek. "We kunnen samen een kist uitzoeken en dan kan moeder op die manier vervoerd worden", bied ik een oplossing. "Dat is toch ook geen gezicht." "Dan moet ze thuisblijven en baren we haar hier op", zeg ik. "Nee, ze moet wel het huis uit", bemoeit de andere zoon zich ermee. "Dood kan ze hier niet blijven." "Laten we eerst de rest bespreken", zeg ik om rust te brengen.


"We willen een kerkdienst met crematie", zegt de echtgenoot. "We verwachten zeker vijfhonderd mensen en we willen dat er professionele foto's worden gemaakt tijdens de uitvaart." De keuze valt op de duurste kist en kaart. Er worden zeven volgauto's besteld. Het geld druipt van de muur. Aankleding is het belangrijkste.


Voorzichtig vraag ik naar moeder. "Ze is ziek geweest." Er komen foto's op tafel van het jacht in Zuid-Frankrijk, het chalet in de Alpen. Over haar karakter of over het verlies wordt niet gesproken in deze vergadering.


Twee dames komen de keuken binnen, de echtgenotes van de zonen. "Kijk, dit wordt de kist. Een mooie, dure kist, dat toont", zegt een van de zonen. "Maar dat past toch niet bij je moeder", zegt zijn vrouw voorzichtig. "Maar het moet er gelikt uitzien", antwoordt hij.


"We willen eigen catering", zegt de andere zoon tegen mij. "Dat is niet makkelijk, maar ik zal het proberen te regelen." Terwijl ik het crematorium bel, trekt hij de telefoon uit mijn handen. "We willen het cateringbedrijf waar we altijd zaken mee doen", schreeuwt hij en drukt het gesprek weg. "Ik ga morgen wel bij hen langs", zegt hij tegen mij.


Als alle keuzes zijn gemaakt, en besloten is dat moeder in de duurste kist naar buiten mag, maak ik de begroting. De zoon schuift iets dichter mijn kant op. "Geeft u weleens korting?" vraagt hij. Ik zet mijn bril af en leg mijn pen neer. "Soms geven wij ledenkorting van 140 euro aan mensen die geen lid zijn, maar heel krap zitten of niet verzekerd zijn." "Dan wil ik korting", zegt hij. Ik kijk uitgebreid rond. "Laat nou", zegt zijn vrouw. "Ik begrijp dat je het vraagt als ik zo om me heen kijk. Ik zal 140 euro korting van de rekening halen", zeg ik. De echtgenote kleurt rood, de zonen knikken goedkeurend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden