Column

Koot en Bie op repeat, uit eerbied voor mijn moeder

Erik Jan Harmens Beeld Jörgen Caris
Erik Jan HarmensBeeld Jörgen Caris

Nadat mijn moeder was overleden, schoten mijn broer, mijn zus en ik noodgedwongen meteen in de praktische modus. Behalve beslissen over hoeveel soezen na de rouwplechtigheid, moest ook haar huis worden leeggehaald.

Dat klinkt wreed, leeghalen, en dat was het ook. Steeds had ik het gevoel dat we meer eerbied moesten betuigen, maar hoe haal je met eerbied een woning leeg? Kleding die mijn moeder in de loop der jaren zorgvuldig bij elkaar had gekocht, werd in een poep en een scheet in vuilniszakken gepropt en in de bak voor de kringloopwinkel gedumpt. De gammele antieke kast die vroeger in de woonkamer stond en waarvan de binnenkant van de deuren door mij (tot ontsteltenis van mijn moeder) was volgeplakt met stickers van mijn favoriete tv-serie ‘De Bereboot’: bij het grofvuil!

Wat niet weg mocht, was een cassettebandje uit 1980 van Kees van Kooten en Wim de Bie, getiteld ‘Op hun pik getrapt!’. We hebben de sketches honderden keren beluisterd, kunnen alle dialogen woordelijk meepraten. Als ik roep: “Koot, ik kán het niet, ik kán het niet!” dan reageert mijn broer meteen met: “Wát kan je niet?” Is er koffie, dan zingen mijn broer en ik in koor: “Aaaaah, lekker bakkie, le café d’Ab.”

Zachtjes lachen

Het is inside humor: voor wie het album niet kent of zelfs niet weet wie Koot en Bie zijn, is dit helemaal niet grappig. Maar in de tijd dat mijn moeder op de afdeling oncologie lag weg te teren, kon ik haar nog steeds opvrolijken door die stukjes na te doen. “Dóm, dóm. Meneer de Koot noemt mij dus dom!” bulderde ik dan, met de stem van Cor van der Laak. Mijn moeder lachen, zachtjes.

Een poos geleden las ik gedichten voor in het Bimhuis in Amsterdam, muzikaal begeleid door bad ass-gitarist Corrie van Binsbergen en haar band. De timing luisterde nauw, ik was behoorlijk zenuwachtig. Alles gegeven, na afloop stond ik in de coulissen nog na te stuiteren. Van achterin de zaal kwam een man mijn kant op. Toen hij mijn hand schudde om me te feliciteren met de show, deed ik er star struck het zwijgen toe, want hij was Kees van Kooten. De man van Op hun pik getrapt!, dat album met ‘vrije jongens’ F. Jacobse en Tedje van Es. Een cassetterecorder bezit ik niet meer, maar uit eerbied voor mijn moeder staat het album via Spotify nu de hele dag op repeat.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden