Koorts koesteren

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

De klieren in mijn keel zijn opgezwollen, onder mijn kaak voel ik twee harde pingpongballen. Ik kan nauwelijks slikken, mijn hoofd gloeit. Trillend en schor speel ik 's middags nog een matinee-voorstelling, daarna moet ik plat. Vier hele dagen lig ik met keelontsteking in bed. Ik lees, ik luister naar de geluiden beneden, mijn vriend, mijn zoon. Voor het eerst in jaren verveel ik me.

Ik denk aan vroeger, toen ziek zijn vooral een fijne onderbreking was van de dagelijkse gang van zaken. Geen school en wel extra aandacht. Geregeld probeerde ik mijn ouders ervan te overtuigen dat het mis was met mij. Ik verzamelde voedselresten en prakte die met water en speeksel tot een mengsel dat voor braaksel moest doorgaan, ik wreef over mijn voorhoofd tot het warm en gloeiend was (ze trapten er niet in, dat mijn vader kinderarts was, hielp niet). Toen ik na een val van een skippybal op het schoolplein mijn arm brak, huilde ik niet zozeer van de pijn, die nogal meeviel, maar vooral van blijdschap. Zes weken lang zou de wereld om mijn gegipste arm draaien. Dat het zomer was maakte het alleen maar beter, want tragischer. Ik lééfde die breuk, ik wérd mijn gips. Het werd een geweldige, eenarmige zomer.

Tot ver in mijn puberteit werden de lasten van het ziek zijn ruimschoots gedrukt door de lusten. Daarna werd het een vervelend oponthoud. Iets waar ik nooit tijd voor had en wat zo snel mogelijk verholpen moest worden.

Met de komst van mijn zoon is nu die oude manier van ziek zijn terug in mijn leven. Hij levert zich vol overgave uit aan de virussen die hem vellen. Koorts betekent: extra aandacht, extra limonade, extra afleveringen van 'Bumba de geschifte clown'. Zijn agenda wordt bepaald door wat zich aandient en hoewel ik nooit meer een sprakeloze dreumes wil zijn, ben ik soms jaloers. (Voor de duidelijkheid, ik heb het over niet de grote, afschuwelijke ziekten waaraan niemand zich wil overleveren. Ik heb het over griep en koorts. Klein huis-, tuin- en keukenleed.)

Als de huisarts zegt dat ik een paar dagen geen voorstelling kan spelen, voel ik behalve lichte paniek ook opluchting, ja, zelfs euforie. Ik besluit een voorbeeld te nemen aan mijn zoon, aan mijn vroegere zelf. Mijn moeder komt langs en schilt een appel. Mijn vriend brengt thee. Ik lig, ik lees, ik luister. Ik ben de controle kwijt, ik koester mijn koorts en de pingpongballen in mijn keel.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden