Koninklijke visites: provinciale televisie

Het nieuwe koningspaar bezoekt alle provincies, maar krijgt de Bleke Beth onder de bestuurslagen nu ook wat meer kleur op de wangen? Weten we nu beter wie Gelderland of Drenthe besturen? Wie met die blik naar de kennismakingsvisites van Willem-Alexander en Máxima keek, kwam bedrogen uit. Hoe de provincies het voor elkaar krijgen is een raadsel, maar ze slagen erin zich onder alle omstandigheden onzichtbaar te maken. Zelfs als alle NOS-camera's op hen zijn gericht.

Commissarissen van de koning zullen vast hebben meegewandeld met het vorstelijk paar, maar niemand is daar helemaal zeker van. Wel aanschouwden we rijen burgemeesters, kinderkoren, koek- hakkers (opvolger van de koekhappers), middenstanders, Oranjeklanten, dansers en zangers. Maar de provincie? Het was als tijdens de NOS-debatten voor provinciale verkiezingen. Die gaan ook over alles, behalve over de Staten.

Een dorpse mentaliteit is te verbeelden, een stedelijke ook, maar een provinciale? Of het zou de verzuchting van burgemeester Van Rumund moeten zijn over dat nachtelijke sms'je van de kabinetschef van het Provinciehuis: het programma mocht echt niet langer dan tien minuten duren. De burgemeester van Wageningen zei het met zoveel spot dat zelfs híj de provincie niet helemaal serieus leek te nemen. En, oh ja, in het Paushuis in Utrecht maakte het koninklijk paar kennis met Gedeputeerde Staten, wist 'Blauw bloed' (EO) zaterdag te vertellen.

Wat in elk geval erg provinciaals was, was de aanhouding van een eenzame republikeinse demonstrant in Utrecht. NOS-presentatrice Astrid Kersseboom zei dat de man al snel weer was vrijgelaten. "Met excuses. Dat lijkt een gewoonte te worden." Ze meldde het terloops. We zagen ook geen beelden. Waarom eigenlijk niet? Het is toch gewoon nieuws?

Het had de verslaggeving ook een stuk levendiger gemaakt. Nu was het wel heel erg jaren vijftig-tv. Wat zullen ze zich bij de NOS hebben sufgepiekerd over al dat eeuwige geoudeambacht en gebraderie. Hebben we een nieuwe, moderne koning, gaat hij weer precies hetzelfde doen als zijn moeder en grootmoeder. Zes visites, verspreid over enkele weken. Ofwel een televisie-marathon van drie uur in totaal. Eén lange sliert van zaklopers, koekhakkers en wc-potwerpers. Laten we Peer Ulijn een vrije rol geven, moet de NOS-redactie ten einde raad hebben gedacht. Die mocht de politie vragen met hoeveel man ze op straat waren. "Weet ik niet", antwoordde de agent. Ulijn: "Maar ongeveer?" Agent: "Geen idee."

De NOS heeft nog geluk dat Willem-Alexander en Máxima een beetje vlot zijn. Ze laten zich makkelijk bij de arm pakken, nemen links en rechts vriendelijk cadeautjes in ontvangst (deed Beatrix dat ook zelf, of was het een hofdame?), assisteren bij de gymnastiek in Beilen of laten zich zoenen. Gewoner kan bijna niet. Het kinderkoor van Wageningen zong niet voor niets: "We vinden het bijzonder weer een koning op de troon, maar toch is deze koning gelukkig ook gewoon."

Toch moet de NOS het niet willen, al dat geknipmes. Het is uiterst saaie, lullige televisie. De provincie was wél zichtbaar, zij het in de negatieve betekenis van het woord. Het was provinciale tv ten top.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden