Koninginnedag aan de Oosterdokskade

De Nieuwe Openbare Bibliotheek van Amsterdam aan de Oosterdokskade staat op een enorm bordes van trappen. Met terrasjes en activiteiten doen ze hun uiterste best je vast te houden aan het ’Cultuurplein’, maar als je niet oppast rol je zo terug de oude binnenstad in. We lieten het gebeuren.

De Nieuwmarkt was een stampende massa. Mensen komen ergens op af, maar vooral op elkaar, want behalve tenten waar je bier in plastic kunt kopen, is er niets. ’Laten we d’r heen gaan’, zegt iemand na een tijdje, en even laat sta je in een identieke tent met identieke bekers bier. De gebeurtenis als collectief besluit.

Die ochtend om een uur of zeven liep ik terug naar het Oosterdok, waar mijn auto stond.

De zon scheen al een beetje, de dauw trok op tussen de huizen, damp steeg in vlekken van het grachtenwater. Op een bankje bij een brug zaten drie mensen, twee jongens in sneakers en leren jekkies, Marokkanen, Antillianen misschien, het meisje, ook donker, op hoge hakken, nylons, kort rokje. De dracht van de nacht, maar met gratie de nieuwe dag in geloodst. Zij sprak, de jongens hingen lui op hun onderrug en luisterden, ze stond op, gesticulerend, en zette drie perfecte Tina Turner-stappen.

Door het water op de achtergrond was het alsof ze op de plecht van een schip stonden. Reis naar het begin van de dag.

In de Amstel, bij de Magere Brug, bouwt een genie-ploeg aan een ponton. Het is een adembenemend tafereel. Het sleepbootje zou zo uit een Playmobil-doos afkomstig kunnen zijn, net als de bestuurder. Wijdbeens staat hij aan het rad, met rode konen en een blonde kuif die schuin omhoog wijst.

De materiaalschuiten liggen keurig op rij, de benodigde onderdelen, rechte balken, kromme balken, koppelstukken, perfect opgetast, als bonbons in de banketbakkersetalage. De commandant staat op de brug met een megafoon, maar hij hoeft niets te zeggen, zijn machine loopt geolied. Eén fluitsignaal en al die segmenten hechten zich aaneen tot drijvend eiland, waar vanavond een symfonieorkest op zal spelen!

Twee jongetjes van een jaar of tien, armen over de middelste brugleuning, kijken gefascineerd toe. Langs de kade, geleund tegen een lantaarn, staat een soort neopunk, in zwart leer, vol kettingen en studs, z’n mascara is uitgelopen, z’n hanekam is omgevallen, zoals bij echte hanen meestal ook. Ook hij kijkt geboeid, ook hij was ooit een tienjarig jongetje.

Avondwinkel Sterk op het Waterlooplein is ook nu alweer open. In de tramhalte daar tegenover zitten tien meisjes, samengeperst op het bankje. Je ziet ze niet, want ze zwijgen. Dan, terwijl je voorbij loopt, zegt er eentje lustloos ’hallo’, en zie je ze. Tien uitgefeeste meiden, bruin, blond, licht, donker, samengeperst in een tramhokje. Je zou het hele ding willen losschroeven en meenemen, voor wat gezelschap onderweg.

Daar is de IJtunnel, die weinig te doen heeft, de gestrande oceaanstomer Nemo, de witte zweefbruggen over het dokwater, en daar sta je weer, op de trappen van de OBA. In de verte de Prins Hendrikkade, zo van een koektrommel geplukt, een oranje gespikkelde voetgangerstroom vanuit het Centraal Station, en daarachter de ontwakende stad, klaar voor het tweede feest.

In Huissen ging de wekker.

Of was Karst de hele nacht op?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden