Koning in Dordt

Om me even koning te voelen nam ik de boot naar Dordrecht. Daar immers viert hij over vijf dagen de eerste Koningsdag-nieuwe-stijl en hij gaat er per schip aanmeren. De zon scheen fel, het was werkelijk Kaiserwetter, toen ik over het water bijna horizonbreed de oude stad zag opdoemen. Die weergaloos mooie stadspoort als een kroon in de huizenrij.

We voeren op de Noord, niet in een koninklijke sloep of een koninklijk jacht, maar in de waterbus uit Rotterdam. Geen onaardig vervoermiddel, stoelindeling als in een Jumbojet, tien naast elkaar, maar dan met grote vuile ramen. Het rook er naar dode muis.

De bezetting was matig, wat senioren die hun puntgave tourfietsen in de stalling op het achterdek hadden geplaatst en een man die als vijfenzestigplusser maar bleef vragen welk tarief hij moest betalen naar de molens van Kinderdijk. De conductrice, als ze zo heten op een waterbus, stond hem vriendelijk en geduldig te woord. Ik keek naar het profiel van haar gezicht. Het was kinloos.

De Nieuwe Maasoevers waren voorbijgetrokken met al hun ingeklonkenheid, damwanden, basaltblokken, deze rivier ging niet meer wandelen. Een verkeersweg was het, scheepvaart in alle soorten en maten en langs de kant de industrie, de dokken, de werven.

Ridderkerk, Alblasserdam, Hendrik-Ido-Ambacht, Papendrecht. Het loerde allemaal naar die machtige brede stroom. Bij Dordrecht was het water nog machtiger, uitgestrekter, de samenkomst van drie rivieren, Noord, Oude Maas en Merwede.

Aan de Merwekade stapte ik aan wal, er was veel politie te water. Een flinke patrouilleboot met twee mannen in comfortabele stoelen in de stuurhut, een paar kleinere rubberboten, en enkele jetski's, elk met twee agenten in strakke zwarte wetsuits van neopreen.

Ik stak over naar het terras van het Bellevuehotel, een paar stratenmakers in oranjehesjes klopten nog wat stenen recht in het plaveisel onder de koninklijke voeten. De toppen van de houten dukdalven waren rood, wit, blauw geschilderd.

Een open oranje sloep kwam langszij gevaren, aan boord een gezelschap van misschien vijftien mensen. Enkelen droegen een hesje met 'politie' erop.

Op twintig meter van de kade begonnen sommigen ineens iets omhoog te houden dat op zwarte matten leek en vervolgens kwam de politieboot aangeschoten en manoeuvreerde zich tussen kade en sloep.

Vanuit de Wolwevershaven scheerden nu de jetski's over het water, opspattend schuim achter zich, tot vlakbij de kade; daar klommen de mannen in hun zwarte outfit razendsnel op de kade, knielden op één knie en schouderden een kort wapen dat op een stengun leek.

Ik stond erbij en keek ernaar. Enigszins tot mijn opluchting kwam op dat moment juist een vrachtwagentje tot vlakbij het terras gereden met op zijn flanken de tekst: Pelican Rouge, coffee solutions.

Ik dacht aan de koning en zijn gezin. Het drierivierenpunt. En voorbij dit punt die oude, schitterende binnenstad, met die magistrale Grote Kerk, het poppenhuis van de Synode daarin en dat machtige orgel. De Hollandse vrolijkheid, de Dordtse Kil.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden