Kommil Foo 'Het gaat altijd over hetzelfde: moeilijke liefde'

Raf: "Wat moeten we nu nog doen?, vroeg ik me af na onze eerste cabaretvoorstelling. Dit is zo goed gelukt! Dat denk ik nu nooit meer. Mijn dromen gaan vaak over inspiratie, heel vaag, abstract. Ik zou willen dat het concrete zinnen in mijn hoofd werden, maar dat gebeurt nooit. Je houdt ook altijd het gevoel: die grote klapper moet nog komen. Ooit ga ik het snappen en dan kan ik alles in één lied verwoorden."

Mich: "Herkenbaar. Het kan altijd beter. En het werkt raar hè? Dat je zo lang moet zoeken naar wat je wilt vertellen. Want als we op het podium staan ziet het er misschien zo makkelijk uit, maar voor een nieuwe voorstelling zoeken wij dagelijks, úren per dag naar wat we precies willen vertellen."

Raf: "Uiteindelijk denk ik dat we het altijd over hetzelfde hebben, namelijk: moeilijke liefde."

Mich: "Ik denk dat het zelfs breder is dan dat. Gewoon rechtop blijven staan. Niet omver waaien, niet breken."

Raf: "Ik heb als kind veel geslaapwandeld. Ik herinner me dat nog heel goed. Het was altijd dezelfde emotie: en nu is genoeg geweest! Boos uit bed, naar beneden. In de kamer zaten mijn vader en moeder tv te kijken. Die wisten het al. Ik stond daar hijgend, razend kwaad. Maar als ik wakker werd, bleek er geen grond voor mijn boosheid en die ebde dan snel weg. Zal wel iets betekenen, maar wat? Ik heb tijdens mijn studie psychologie wel Die Traumdeutung van Freud gelezen, maar dat heeft niet beklijfd."

Mich: "Ik heb al jaren aan een stuk dezelfde droom. Ik sta op een vlakte en er begint een geluid, een zware brom. Dan weet ik al: hij komt! Het gebrom zwelt aan naarmate hij dichterbij komt. Echt cliché: een man in een zwarte jas met een hoed die zijn hand naar mij uitstrekt. Ik word altijd wakker met een grote schreeuw. Horror is het, pure doodsangst. Als mijn vrouw mij nu hoort brommen in mijn slaap maakt ze me meteen wakker: 'Hij komt niet.'"

Raf: "De volmaakte voorstelling maken is een ideaalbeeld, de ultieme droom. En ergens weet je, voel je: ik heb het in mij en het komt er net niet uit."

Mich: "Als dat steeds honderd kilometer weg blijft, is het frustrerend, maar ik denk dat we toch elke keer een klein stapje dichterbij komen."

Raf: "Omdat wij broers zijn, voelen we elkaar haarfijn aan. We kennen elkaar door en door. Als we een voorstelling aan het maken zijn, praten we ook over alles. We onderzoeken het tot op de naad."

Mich: "Er is niemand met wie ik zo veel praat als met hem. Dat gaat zelfs zo ver dat ik denk dat al onze herinneringen aan vroeger zijn vervlochten. We hebben als het ware een gemeenschappelijk verleden gecreëerd."

Kommil Foo bestaat uit de Vlaamse broers Raf (1965) en Mich (1969) Walschaerts. Sinds 1988 maken ze theaterprogramma's met een poëtische ondertoon. Met 'Breken' toeren ze tot juni 2013 door Vlaanderen en Nederland. Info: www.kommilfoo.be

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden