Komische bravoure wint het van tragiek

THEATER

Intouchables Senf Theaterpartners ***

Of je 'Intouchables' nou op film of op toneel ziet, het blijft een prachtverhaal. En nog echt gebeurd ook. Dat geeft net dat extraatje aan die opwindende relatie tussen een totaal verlamde miljonair, Philippe, en de ex-crimineel Driss, die door Philippe in dienst wordt genomen als verzorger, omdat hij weleens wat anders wil dan alleen welopgevoede, overbeleefde helpers.

Schwung en avontuur krijgt hij volop met de volstrekt niet geïntimideerde en aan alle kanten incorrecte Driss. Het brengt nieuwe spirit in Philippes geest en onbewegelijke lijf. Omgekeerd komt ook Driss tot andere inzichten, dat bijvoorbeeld je blind staren op geld en bezit van anderen ook niet alles is.

Een leerzaam sprookje in feite. De film wist elk tranentrekkers-sentiment glansrijk te vermijden in een verrukkelijk energieke, tragikomische stijl en trok over de hele wereld meer dan vijftig miljoen kijkers. Wat moet je dan nog met een toneelbewerking?

Andere accenten leggen, dat spreekt haast vanzelf. Schrijver/bewerker Dick van den Heuvel en regisseur Peter de Baan kiezen echter tevens voor een tegengestelde invalshoek. Zag je de film meer vanuit de situatie van Philippe, hier is de criminele (en gediscrimineerde) banlieue achtergrond van immigrant Driss het uitgangspunt.

De jonge, van de toneelschool geplukte Cyriel Guds raast met een vitaliteit en een rauwe brutaliteit over de scène, dat je als publiek al even overrompeld raakt als Driss' tegenspelers. Een mooie overtuigende rol. Toch gaat er, buiten Guds' schuld, iets wringen. Bravoure krijgt de overhand, de tragiek raakt ondergesneeuwd.

Van den Heuvel en De Baan hebben dat laatste pogen te ondervangen met een paar monologues intérieurs - te vergelijken met de voice-over in films . Maar hoe indrukwekkend sober de Philippe van Huub Stapel die ook zegt, zoiets blijft in de context toch een beetje surrogaat. Terwijl de bedoeling vast was melodrama te voorkomen, wordt deze Intouchables wat al te komisch.

Met soms zelfs kluchtige trekjes: damesachtige gillerigheid nu en dan of een wat erg aanstellerig puberale dochter. Waar overigens de knoestige kracht van Driss' moeder (Urmie Plein) wel weer mooi tegen afsteekt. In een foeilelijk - tja, smaken verschillen - decor van twee dikke, halfronde wanden, die om de haverklap uit en om elkaar geschoven moeten worden.

Geen toneelhit, deze bewerking, maar met spitse, naar het hier en nu toegeschreven dialogen een opgewekt avondje over een doerak die zijn blanke pit ontdekt. Dankzij een steenrijke invalide.

Tournee t/m 16-6. Info: www.intouchables.nu

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden