Komiek die als geen ander in z'n hemd staat

Hij veroorzaakt een daverend ongeluk met een motor, die dwars door zijn perfecte huis vliegt (de motor heeft geen krasje). Hij krijgt zwerverspoep op zijn hoofd (althans, in een kindertekening). De vernederingen stapelen zich op voor Will Ferrell in 'Daddy's Home'.

Ferrell is wel wat gewend. De komiek is op z'n best wanneer hij mannen speelt die zichzelf - als enige in de wijde omgeving - hoogst serieus nemen en ondertussen genadeloos in hun hemd staan. In de opmerkelijk grappige film 'Daddy's Home' speelt Ferrell een devote stiefvader die, juist wanneer hij een band krijgt met de kinderen van zijn vrouw, rechts wordt ingehaald door hun echte vader. Slooft de oerdegelijke Brad zich uit met lunchpakketjes en verhaaltjes voor het slapen gaan, de onbetrouwbare Dusty (Mark Wahlberg), type juiste spijkerbroek en sporten zonder zweet, hoeft maar een ruimte binnen te stappen en iedereen zwijmelt. Dat is de grimmige premisse van deze slim geschreven komedie over hedendaags vaderschap en mannelijkheid.

John William Ferrell, in 1967 in Californië geboren en al op jonge leeftijd een komisch stemtalent, wordt gezien als een van de meest begaafde komieken van zijn generatie. Andere leden van de 'frat pack' waar hij toe behoort, zijn onder meer Ben Stiller, Steve Carrell en Luke Wilson.

Hij is geen stand-up comedian, wel een acteur die in de huid kruipt van personages die onderling veel gemeen hebben. Met zijn lange lijf, krulhaar en diepliggende ogen speelt Ferrell vaak luidruchtige mannen met een bord voor hun kop. Geweldig is Ron Burgundy, het personage dat hij ontwikkelde tijdens zijn glorietijd bij 'Saturday Night Live', tussen 1995 en 2002: een zelfingenomen seksistische glijer van een nieuwslezer met een dwarsfluit. In 'Zoolander' speelde hij een ijdel, buitenissig, hysterisch mode-icoon.

Geweldige films zijn het misschien niet allemaal, maar Ferrell levert consistente kwaliteit zolang hij mag schakelen tussen absurde dialogen, fysieke grappen én ruzie met dieren. In 'Anchorman' had hij mot met een grizzlybeer, in 'Elf' wordt hij aangevallen door een wasbeertje, in 'Daddy's Home' door een hondje.

De komiek heeft nog een handelsmerk: zich uitkleden. Hoewel sportief (hij voltooide twee marathons) staat Ferrell niet bekend om fysieke schoonheid, dus ijdelheid is het niet. Nee, dat naakte lichaam duidt eerder op de gebrekkige kennis van sociale mores van zijn personages, én op een kwetsbaarheid die overrompelend innemend is. Ook in 'Daddy's Home' staat Ferrell precies op het juiste, heerlijk genânte, moment in z'n onderbroek. Het heeft een totaal ander effect dan de scène waarin Wahlberg zijn spierballen laat zien.

De lichte wereldvreemdheid die hij zo mooi verbeeldt, komt het best tot z'n recht in persiflages van mannen die ook echt zo zijn. Ferrell kan moeiteloos Beyoncé of Harrison Ford nadoen, zijn claim to fame is George W. Bush. Onlangs keerde hij even terug in 'Saturday Night Live' voor een hilarisch moment. Als Bush maakte hij gehakt van Donald Trump (en diens 'grote, dikke, oranje Oempaloempa-hoofd') en kondigde zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen aan: "Het Republikeinse kamp is zo'n zootje, ik dacht: ze zullen me wel missen, niet?" Bush misschien niet, maar Ferrell als Bush: absoluut.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden