column

Komeet Macron pleegde een beschamend verraad

Sylvain EphimencoBeeld Maartje Geels

Met de overwinning van Emmanuel Macron zijn we vanzelfsprekend opgelucht. In Nederland, in Europa en zelfs in de VS. Niet dat Marine Le Pen zelfs maar een kansje maakte om het hoogste Franse ambt in haar zak te steken. Maar je weet het maar nooit, moeten sommigen onder ons hebben gedacht, zeker nadat het derde doelpunt van Excelsior was gevallen.

Die opluchting en het gevoel dat de EU rakelings langs de afgrond had geslaapwandeld, vond ik gisteren in de internationale pers terug. In Italië vond zowel de Corriere della Sera als La Stampa dat Macron een overwinning ‘voor Frankrijk en voor Europa’ had behaald. In Duitsland ging Frankfurter Allgemeine Zeitung nog verder: ‘Europa vermijdt de nachtmerrie’. En grappig was in de VS The New Yorker: ‘Fransen behouden het recht hun intellectuele superioriteit op Amerikanen te claimen’. Maar nu de kruitdampen zijn opgetrokken en het populistische gevaar voorlopig in de Europese ijskast is gezet, is het niet verboden om aan de persoonlijkheid van Macron te gaan snuffelen.

Ik heb in de Franse pers enkele biografieën van de nieuwe president gelezen en gemerkt hoe bepaalde brokken van deze komeet niet of te weinig worden belicht. Het is een publiek geheim dat ‘Manu’ Macron tijdens de campagne de lieveling van Franse journalisten is geworden. Toch werd de sociaal-liberaal nog geen jaar geleden in kranten als ‘Brutus’ aangeduid en verschenen er toen cartoons waar president Hollande zich met twee messen in zijn rug afvraagt wat die Macron in zijn schild voert. Samengevat heet Macron een streber te zijn die je zo nodig verraadt waar je bij staat.

De geestelijke vader van onze presidentiële Brutus was de huidige president. Macron, zou later François Hollande zeggen, ‘weet heel goed wat hij aan mij te danken heeft’. De leerling groeide jarenlang in de schaduw van zijn mentor. Als belangrijk adviseur van de president in het Elysée-paleis leerde hij in stilte de kneepjes van het vak. Later benoemde Hollande hem tot zijn minister van economie. Hij verschafte zijn geestelijke zoon een gouden springplank en, zonder het te weten, een hele set scherpe keukenmessen om Caesar te vermoorden.

Macron bereidde in het diepste geheim zijn sprong naar het hoogste ambt voor. Die werd formeel met zijn ontslagname in augustus vorig jaar bekrachtigd. Door zich tegen zijn beschermheer te kandideren ontnam hij de impopulaire Hollande de laatste kans om herkozen te worden. “Hij heeft me methodisch verraden”, zou Hollande later zeggen.

Gisteren werd hem door een tv-journalist gevraagd of de nieuwe president de oude had verraden. Je zag Hollande verstijven en bijna over zijn nietszeggende woorden struikelen: “Nee, hij deed wat hij dacht te moeten doen”. Feit is dat Hollande nu is wat de Fransen un cocu magnifique (een bedrogen echtgenoot) noemen, terwijl zondag een nieuwe president zal worden geïnstalleerd die als basis van zijn succes een beschamend verraad heeft gepleegd. Vrolijk word ik van die Brutus niet echt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden