Kolkende rechtse zee

Wie had ooit gedacht dat in deze beginnende herfst, na de orkanen Gustav, Anna en Ike, de kleine golf Wijnandje (alles te samen genomen maar een stormpje kracht nul) door vrienden en vijanden tot tsunami-hoogte zou worden opgestuwd?

De komische struikelpartij van het GroenLinkse kamerlid Wijnand Duyvendak vorige maand in de Kamer had eigenlijk slechts een rimpeling moeten veroorzaken. De man was een middelmatige politieke figuur uit een relatief kleine partij en zijn status vóór zijn val reikte niet verder dan die van illustere onbekende. Dat zijn politieke overschot vervolgens de inzet werd van een vulgaire scheurpartij tussen linkse en rechtse hyena’s zegt veel over de frustraties, wrok en ressentimenten die de onderstroom vormen van de Nederlandse samenleving. Het begon bij links dat zich jankend in een merkwaardig slachtofferschap wentelde.

Duyvendak werd tot martelaar van een ‘rechtse klopjacht’ opgehemeld en de donkere kelders van de jaren tachtig gingen open. Daaruit strompelden gezette bourgeois die met het oude kraakideaal zwaaiden om hun erfgoed tegen de ‘neoconservatieven’ te verdedigen. Maar nu zijn het de rechtse dinosaurussen die het hoofd van Wijnand claimen als vertrekpunt van hun nationale renaissance. Lees bijvoorbeeld Elsevier: ‘Waarom rechts aan de winnende hand is’. Het begon volgens het blad met het rollende hoofd van Duyvendak en ging door met kritische discussies over subsidies voor milieugroepen, het kraakverbod en het aanpakken van Greenpeace.

Ziehier volgens Elsevier de ‘triomf van de zwijgende meerderheid’ (klaarblijkelijk is die altijd rechts). Het haastige triomfalisme van Elsevier begrijp ik wel. Jarenlang rechtse thema’s op de tafels van tandarts- en dokterspraktijken deponeren en toch maar niet serieus worden genomen. Of (zoals een klein tien jaar geleden in deze krant) de filippica’s van PvdA-er Paul Kalma moeten ondergaan die je voor racist en bijna fascist uitmaakt. Vervolgens zie je dat je meest vooraanstaande columnist op de drempel van de macht door een eco-terrorist wordt geëxecuteerd. Ik begrijp het revanchisme en de wrok.

Maar het beeld van rechts aan de winnende hand is een fopsteen voor onvolgroeide dromers. Nergens in Europa is rechts zo hopeloos verdeeld als in Nederland. Het bestaat uit drie ego-stromingen (het draaikonterige CDA tel ik niet mee) die zodra ze te dicht bij elkaar komen een kolkende zee vormen. Probeer hierop maar eens rustig te varen. En probeer ook Rutte, Wilders en Verdonk samen in hotel Des Indes eens rond een loempia te krijgen. Maar bestel dan ook gelijk een gepantserde ambulance bij deskundige Job Cohen.

Rechts is in Nederland een samenraapsel van individuele nullen die op elkaars kiezers loeren, en elkaar zo diep haten (politieke pyromaan! Putschist! Lafaard!) dat het uitgesloten is dat die drie ooit in één kabinet belanden. Elsevier mag dromen, maar die (rechtse) zwijgende meerderheid krijgt voorlopig geen stem in de uitvoerende macht. Want rechts is niet aan de winnende hand. Die is voorlopig alleen met zichzelf op de vuist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden