Koffiekamer

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Andrea Bocelli zingt 'Time to say goodbye'. Een oude heer van bijna negentig wordt gecremeerd. Het is een standaard uitvaart; drie muziekjes, koffie en cake. In de zaal zitten vooral ouderen. Ondersteund door elkaar hebben ze hun zitplaats gevonden. Alleen de eerste rijen zijn bezet.


Als het laatste nummer klinkt, brengt het gezelschap bij de kist een afscheidsgroet. Ze gaan naar de koffiekamer. De kinderen, twee gepensioneerde dames met hun echtgenoten en volwassen kinderen, blijven achter. In hun bijzijn daalt de kist. Tranen glijden over hun wangen, armen gaan om elkaar heen.


Ik zie de deur naar de koffiekamer opengaan. Een koffiejuffrouw staat druk naar mij te gebaren. De familie moet in alle rust dit afscheid kunnen verwerken, dus ik gebaar dat ik er straks aan kom. Maar ze blijft staan. Soms wil het personeel weten of het nog een tweede ronde koffie mag serveren. Dat kan wel even wachten. Ik geef geen sjoege.


Pas als de familie het aangeeft, loop ik naar de uitgang. Tegen de koffiejuffrouw zeg ik wat kribbig: "Wat is er nou?" "Er zit iemand dood in de koffiekamer", zegt ze met een bleek gezicht. De nabestaanden horen niets en lopen door. Direct worden ze omringd door de genodigden, die hun blijk van medeleven willen delen.


"Er zit een oude man, een beetje in de hoek", gaat de koffiejuffrouw fluisterend verder. "Ik ging met een dienblad naar hem toe en vroeg: 'Meneer, wilt u een kopje koffie?' Hij reageerde niet. Toen heb ik het nog een keer gevraagd en eens goed gekeken, en hij zit dood in zijn stoel. Wat moeten we doen?"


Ze raakt steeds meer in paniek. Ik kijk de koffiekamer rond en zie dat iedereen druk in gesprek is, dat nog niemand het in de gaten heeft. "Kalm blijven", zeg ik streng. "Is de andere koffiekamer vrij?" "Ja, die hebben we pas over een uur nodig, aan het einde van de volgende plechtigheid." "Dan laten we de mensen daarheen gaan", zeg ik.


Ik ga midden in de ruimte staan. "Mag ik even uw aandacht?" zeg ik luid. Alle blikken gaan mijn kant op. "Door omstandigheden moeten we naar een andere koffiekamer. Wilt u allen volgen?"


Doelgericht stap ik in de richting van de andere koffiekamer. Al kletsend en met een kopje in de hand komt iedereen achter mij aan. Niemand heeft in de gaten dat er iets aan de hand is en dat er een man achterblijft.


Ik bel mijn werk en zeg dat de dode meneer moet worden opgehaald. Ik voel in de binnenzak van zijn jasje. In zijn portefeuille vind ik zijn naam. Ik neem iemand van de familie apart en vertel dat de meneer onwel is geworden en dat we zijn familie willen waarschuwen. Ze geven mij een telefoonnummer.


Als de overledene door mijn collega's van de algemene dienst wordt opgehaald, heb ik zijn familie aan de telefoon en verlaten de eerste genodigden het uitvaartcentrum. Vriendelijk zwaaien ze mij goedendag. Door de hoorn klinkt gesnik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden