Review

Koffieconcert met Neil Young

De naamgever zou er vreemd van hebben opgekeken maar donderdagavond was bier even taboe in de Heineken Music Hall. Toch deerde deze maatregel de fans van Neil Young niet, ze verhoogde eerder de gewijde sfeer waarmee de onvoorspelbare Amerikaanse rockheld zich wenste te omringen.

Je waande je bij een eredienst, zo drie uur zittend op harde stoeltjes om te luisteren naar een inmiddels legendarische zonderling. Bijgelicht door flakkerende kaarsen nam Young beurtelings een van zijn vier akoestische gitaren ter hand. Dikwijls voorafgegaan door een snerpend harmonica-intro liet hij zijn open gitaar-akkoorden los op de zaal. Na het eerste herkenningsapplaus gevolgd door een klaaglijk gezongen lied uit zijn immense oeuvre. Zo groot is dat oeuvre, dat Young regelmatig een multoklapper met teksten op schoot nam ('Mijn eigen laptop') om er weer een song uit te plukken. Soms stond hij even op om plaats te nemen achter orgel of vleugel waarna wederom een evergreen van eigen hand volgde.

'Old man', 'Harvest moon', ja zelfs 'Expecting to fly' van zijn soloplaatdebuut uit 1969 werd niet vergeten. Maar Young is er de man niet naar om zijn publiek uitsluitend te behagen. Enerzijds is hij een elektrische rocker die met heftig ronkende band uitgroeide tot vader van de grunge-generatie, anderzijds een akoestische folkie die als leraar zijn gehoor een betere wereld wenst voor te houden. Die laatste rol speelde hij met verve. Gekleed in spijkerbroek en houthakkershemd - hooguit het kampvuur ontbrak - verhaalde hij over zijn grootouders, over het behoud van de aarde, over de massale slachting van bizons en Indianen. Terug naar de tijd toen Amerika nog een levende inheemse bevolking en cultuur kende.

Daarin paste het lied over Indianenhoofdman 'Pocahontas' en over de redding van onze planeet. Ook al klonk Neils stem af en toe vals en dun, zijn performance in combinatie met dat goed verzorgde gitaarspel bezat nog steeds enorme zeggingskracht. Gematerialiseerde melancholie van een loner die ruim dertig jaar tegen de verdrukking in zijn stempel bleef drukken op de popwereld. Daarin verschilt Young van die andere Amerikaanse rockster die deze week ons land aandeed. Is Bruce Springsteen de man van het grote gebaar op stadionformaat en robuuste liedjes vol stadsromantiek, Young daarentegen floreert in intimiteit en is in zijn hart een folkie die het verloren landleven koestert.

Beiden symboliseren blank Amerika zonder iets met Bush op te hebben. Young liet zich nu kennen als een bekeerde puritein die zijn eigen drooglegging organiseerde met alle hilarische taferelen vandien. In de pauze sjouwde het spijkergoedvolk met koffie in plaats van de vertrouwde tray'tjes bier!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden