Koffie na de doo? Over mijn nek.

Koffie na de doo? Over mijn nek

"Iedere keer als ik de reclameposter van AVVL zie, ga ik over m'n nek" , zei klager K. J. R. Andriesen.

"De reclame komt over als een bespotting" , betoogde klager A. van Nifterik. "Voor mij is de dood het begin van een eeuwigheid" . De mensen die de reclame hebben gezien, zijn volgens hem niet gaan nadenken over verzorging van een uitvaart, maar over de harde manier van reclame maken. "Het lijkt meer op een reclamestunt" , aldus Van Nifterik.

Marketing-manager V. Kwakman van de verzekeringsmaatschappij verdedigde de reclameboodschap. "We willen een bewustwordingsproces op gang brengen. We willen dat mensen gaan nadenken over hoe een uitvaart verzorgd wordt."

Kwakman zei dat hij van tevoren wist, dat hij rekening moest houden met negatieve reacties. "Maar die reacties zijn geen gevolg van onze manier van reclamemaken, maar van het spreken over de dood." Dat de posters ook geplaatst zijn op bushaltes in de buurt van begraafplaatsen of crematoria is naar zijn mening geen bezwaar. "Ook al zouden die locaties ontweken kunnen worden, dan zou ik dat niet doen."

Mr. J. W. Fernhout, advocaat van AVVL, vindt dat de commissie de slagzin niet mag afkeuren, omdat die het televisiespotje van Ohra ook niet heeft afgekeurd. In dat spotje mogen mensen met een levensverzekering van Ohra zonder meer de hemelpoort passeren. "Het spotje van AVVL is reeler, eerlijker en beter." (ANP)

De Reclame Code Commissie geeft op 4 maart haar oordeel. Op pagina 10 in deze krant een vraaggesprek met een van de klagers.

'M' is dood

M, de geheimzinnige baas van James Bond, chef van de Britse geheime dienst is dood. Sir Dick White, oud-hoofd van de geheime diensten MI5 en MI6 is zondag in zijn woning in Sussex op 86jarige leeftijd aan darmkanker overleden. White stond in de boeken van Ian Fleming model voor M, bij wie James Bond regelmatig op het matje wordt geroepen. In het echt was White een van de invloedrijkste en minst bekende ambtenaren. In 1967 ontmaskerde het Amerikaanse weekblad Saturday Evening Post hem als hoofd van de MI6. De MI6 hield zich bezig met het inlichtingenwerk in het buitenland.

Na de bekendmaking door de Saturday Evening Post, volgden de Britse kranten met de onthulling van de chef van de MI5 (deze dienst hield zich bezig met inlichtingen in GrootBrittanie zelf): Sir Martin FurnivalJones.

Het leven van Dick Goldsmith White is een spionageroman op zichzelf. In de Tweede Wereldoorlog was hij kolonel bij onder meer het Supreme Allied Headquarters. Hij leidde een team dat berichten over de dood van Hitler moest onderzoeken. Het team ontdekte een dagboek van een bediende van Hitler en later een testament dat door Hitler was ondertekend. Ook werden uitgebreide interviews gedaan met overlevenden van de bunker waar Hitler stierf.

Na de oorlog verdween White in de wereld van het na-oorlogse inlichtingenwerk, eerst bij MI5 en na 1956 bij MI6. White had de leiding van MI6 toen het verraad van de Britse spionnen Guy Burgess, Donald McLean en Kim Philby bekend werd. Schandalen die de Britse betrekkingen met de CIA ernstige schade toebrachten. Hij was een van de mensen die wisten dat Sir Anthony Blunt, adviseur kunsten van Koningin Elizabeth II, de 'vierde man' was.

White kreeg na zijn pensionering hevige kritiek, omdat hij schrijvers van spionageromans had geholpen met hun boeken, maar de regering besloot geen maatregelen tegen hem te nemen. Hij werd verscheidene malen onderscheiden.

Raisa jaloers op Thatcher

Raisa Gorbatsjow vond Margaret Thatcher een 'stom mens', en begreep niet wat haar man Michail in haar zag. Dat schrijft de ex-lijfwacht van ex- Sowjetleider Gorbatsjow in een boek, dat later dit jaar zal verschijnen. De Sunday Times publiceerde alvast een voorproefje van het boek van KGB'er Ewegeny Glubkow.

Glubkow adoreerde zijn baas, maar had de pest aan echtgenote Raisa. Tijdens een staatsbezoek aan Engeland zou het 'hysterische' karakter van Raisa zich hebben ontpopt. Terwijl het echtpaar zich kleedde voor het diner, hield Michail Gorbatsjow een lofrede op Thatcher. Raisa toonde zich ongeinteresseerd, en begon een ruzie over de kleur van de sokken die Michail had aangetrokken. De Sowjetleider wierp tegen, dat ze haast hadden en op moesten schieten om op tijd de komen bij 'Margaret'. Raisa gilde: "Je luistert niet. Je kan zo niet gaan. Ga meteen andere sokken aantrekken."

Op het oog een zeer doorsnee echtelijk onenigheidje, maar voor de KGB'er een helder voorbeeld van hoe lastig Raisa was. Als een 'verwend pruilvrouwtje' schetst hij haar. Zijn held, de goedzak Gorbatsjow, een 'warm en charismatisch leider' ging maar een enkele keer tegen haar in. Dan riep hij, dat ze zich met haar eigen zaken moest bemoeien, gepeperd met wat krachttermen.

Glubkow was bijna altijd in de buurt van het echtpaar Gorbatsjow te vinden, en was getuige van heel wat gesprekken en woordenwisselingen. Volgens hem sprak Gorbatsjow met haar over zijn zorgen, en bediende ze hem ruim van advies. Ook dat irriteerde Glubkow, die zijn baas kennelijk zelfs te goed achtte voor een echtgenote.

Toch bestrijdt hij het beeld dat de wereld van Raisa kent, dat ze een mondaine vrouw zou zijn, die in het buitenland te keer ging met handenvol creditcards. Ze had creditcards noch contant geld, maar beschikte wel over een arsenaal trucjes, aldus Glubkow. Zo begon ze eens tijdens een bezoek in Madrid in een dure boetiek opvallend enthousiast een fles dure parfum te bewonderen. Toen de eigenaar van de boetiek geen aanstalten maakte haar de fles cadeau te doen, wendde Raisa zich tot de chef de protocol, die niet kon weigeren.

Glubkow was ook bij het echtpaar in de Krim, tijdens de dramatische dagen in augustus '91, toen de couppoging plaats vond. De lijfwacht, die naar zijn zeggen bereid was zijn baas tot 'de laatste kogel' te verdedigen, kreeg voor zijn inspanningen een maand salaris extra.

Na de couppoging werd de stemming somber. Iedereen in Gorbatsjows omgeving wist, dat het snel afgelopen zou zijn. In die tijd vond het bezoek van Helmut Kohl aan Gorbatsjow plaats. "Opeens begon Gorbatsjow te zingen. Een paar Oekraiense liedjes, toen wat liedjes uit zijn geboortestreek in Zuid-Rusland. Kohl stemde neuriend in. Zo zaten ze een tijdje, de armen om elkaars schouders geslagen. Dat was de laatste keer, dat ik Gorbatsjows mooie bariton hoorde."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden