Koeweit heeft het alleen nog over hém

KOEWEIT (Reuters) - Water, voedsel en gasmaskers zijn op dit moment de belangrijkste zorgen van de ongeruste inwoners van Koeweit, nu hun machtige vriend Amerika zich opmaakt voor een aanval op hun gewezen bezetter Irak.

“De mensen maken zich zorgen hoe Irak zal reageren”, zegt sjeik Ahmad al-Fahd al-Sabah, een neef van de emir van Koeweit. “Daarom wijzen we de bevolking er ook voortdurend op dat we nauw samenwerken met onze bondgenoten in de internationale gemeenschap. We moeten heel voorzichtig zijn.”

De staatsmedia in Koeweit proberen paniek te voorkomen door voortdurend te herhalen dat het geen enkel kwaad kan in het olierijke landje te blijven, ondanks de oplopende spanning tussen Irak en de Verenigde Staten over het niet toelaten van wapeninspecteurs. Televisie en radio verzekeren de 2,2 miljoen inwoners dat landen als de Verenigde Staten en Groot-Brittannië alles zullen doen ter bescherming van het land, dat tien procent bezit van de wereldreserves aan olie.

Van paniek is inderdaad nog geen sprake, maar velen beseffen dat ze op slechts honderd kilometer van de grens met Irak wonen. En ze beseffen dat de inspectieteams van de Verenigde Naties vermoedelijk nog lang niet alle raketten en biologische wapens hebben opgespoord. Ze zijn druk in de weer met hamsteren, buigen zich over de finesses van de beschermmethoden tegen chemische wapens en voeren opgewonden discussies over de capaciteiten van Iraks raketten.

Depressief

“Ik haat deze spanning”, aldus een Koeweitse huisvrouw, die haar dagen doorbrengt voor de tv om geen enkele verschuiving in de woordenstrijd tussen Irak en diens vijanden uit de Golfoorlog te hoeven missen. “Al die vreselijke gevoelens van toen komen terug. Waar loopt dat op uit? Ik wordt daar heel depressief van. Ik wil er eigenlijk liever niet over nadenken, maar ik moet wel.”

Toen Irak op 2 augustus 1990 het land binnenviel, vluchtte de regering naar Saoedi-Arabië om van daaruit steun te vergaren voor de tegenactie die Koeweit uiteindelijk in februari 1991 bevrijdde. In Koeweit is men ervan overtuigd dat als de ministers waren gebleven en gevangen waren genomen - en vermoedelijk vermoord zouden zijn - het moreel van de bewoners geheel gebroken zou zijn. Nu is men vooral bang voor de Iraakse raketten met chemische en biologische wapens, die afgevuurd zouden kunnen worden als vergelding voor het feit dat Koeweit Westerse vliegtuigen op zijn grondgebied toestaat.

Sommigen vinden dat de staat te ver gaat in zijn voorlichting en geruststelling van de burgers, maar de meesten zeggen dat te veel informatie beter is dan te weinig in dergelijke situaties. En zoals elke keer wanneer de spanning rondom Irak oplaait, draait de geruchtenmachine op volle toeren: met zo weinig controleerbare informatie over de militaire capaciteiten van Irak wordt alles mogelijk geacht. üén zo'n hardnekkig gerucht is dat de internationale luchthaven is gesloten. Een ander is dat buitenlandse werknemers bij grote ondernemingen hun baan kwijt raken als ze op de vlucht slaan.

En opnieuw is het in de straten van Koeweit en op het werk niet meer nodig om te spreken over 'president Saddam Hoessein', 'hij' en 'hem' zijn voor iedereen duidelijk genoeg. “Alle Koeweiters willen het liefst van hem af, aldus Abdoellah Madjid Sadek, een voormalige oliemedewerker van de beurs. “Het klopt dat sommige mensen zich zorgen maken, maar die zijn niet goed op de hoogte. Als je verstand van zaken hebt, probeer je je gezin te kalmeren.”

Gasmaskers

Koeweits leiders hebben het druk met bezoeken aan militaire bases in de woestijn. Maar in de kleurloze betonnen kantoorgebouwen in het centrum van Koeweit-stad valt weinig te bespeuren van militaire aanwezigheid. De Egyptische koopman Mohammed al-Montasser, die Britse gasmaskers te koop aanbiedt voor 350 gulden per stuk, zegt dat hij er in tien dagen ongeveer tweeduizend heeft verkocht. Hij had er meer kunnen verkopen, als hij meer voorraden had weten te bemachtigen.

“Ze zullen hem op het juiste moment een klap moeten verkopen, om te voorkomen dat hij kwaad kan doen tegen Koeweit”, zegt hij hoopvol. Speciale pakken tegen biologische wapens kosten 1 300 gulden, maar die mogen niet aan burgers worden verkocht.

Zelfs kinderen die nog te jong zijn om zich de invasie van bijna acht jaar geleden te herinneren, maken zich grote zorgen. Kleuters vragen hun ouders naar de gevolgen van chemische wapens en ze willen alles weten over oorlog. “De kinderen kunnen niet meer slapen, dat zie ik zelfs in mijn eigen gezin. Sommigen zijn echt heel bang”, aldus sjeik Ahmad. Een moeder was geschokt, toen ze hoorde dat haar dochter op school leerde hoe ze zich met plastic vuilniszakken kon beschermen tegen chemische wapens.

Toegeven

Sjeik Ahmed, wiens vader op de dag van de invasie werd doodgeschoten door Iraakse soldaten, zegt te hopen dat Saddam uiteindelijk toegeeft aan de Amerikaanse druk om voor de VN-inspecteurs onvoorwaardelijk toegang te krijgen tot wapenopslagplaatsen. Maar net als de meeste landgenoten hoopt hij dat áls het komt tot een gewapende actie, Saddam Hoessein die niet zal overleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden