Koester de winnaar, en huil met Ronaldo

Het werd niet het mooie verhaal waarover kon worden gefantaseerd - voor wie dat wilde dan. Voor wie dat zo voelde, in onze beeldmaatschappij met de suggestie dat we alles kunnen weten, omdat we alles zien - dat we ook van iemand van wie we niets weten alles kunnen vinden.

Het EK 2016 werd het verhaal van Cristiano Ronaldo, dat wel. Wie het niet op hem heeft, uit jaloezie, uit nijd of wat dan ook, heeft het misschien niet kunnen verdragen dat hij laat op de avond de beker toch kon kussen. Maar zijn worsteling in het toernooi én zijn beheersing waren pakkend geweest - veel mooier juist dan wanneer hij elke wedstrijd de verdedigers aan flenters had gespeeld, zoals hij dat bij zijn rijke club kan doen. Daar kwam het drama bij.

Hij wilde ooit iets winnen met en voor zijn land, en hoezeer hij ook op zichzelf gericht mag zijn, of mag lijken, zijn parmantigheid vermengde zich met iets van altruïsme - het besef dat nu echt alleen gewonnen kon worden, als er zou worden samengewerkt. Gisteren zong Cristiano Ronaldo het volkslied met gesloten ogen, niet veel later huilde hij. Zijn ploeggenoten rechtten de rug, gedreven ook door het lot van de man die veel meer dan velen rechtlijnig wilden geloven, hun aanvoerder was geweest.

Daarmee werd het toernooi ook dat van Fernando Santos, de sluwe Portugese coach, en uiteindelijk niet dat van Didier Deschamps. Santos had, met de wijsheid van een zestiger, gelachen op de laatste persconferentie voor de finale. Of het verdiend was, zoiets was hem gevraagd, dat Portugal hier nu stond na drie gelijke spelen in de groepsfase, twee knock-outduels met verlenging en één strafschoppenserie. Van hem mochten ze na de finale zeggen dat Portugal onverdiend had gewonnen.

Hier sprak iemand die weet dat voetbal een spel is, en een spel kun en mag je onverdiend winnen - als dat al bestaat, verdiend of onverdiend winnen of verliezen. Over voetbal moet nooit te verheven worden gedaan, en toch is dat de afgelopen vier weken weer gebeurd. Didier Deschamps was op het schild gehesen, aanvankelijk als de coach die zijn beste spelers durfde te wisselen, maar vooral en steeds meer als de coach die het door terreur en sociale onrust gepijnigde Frankrijk kon laten jubelen om een team van eendracht.

Zo was het multiculturele Franse team van 1998, de wereldkampioen, bezongen als het voorbeeld van hoe het samen kon. Vier jaar later was er op het volgende WK van de saamhorigheid niets over, en vaker gingen de Fransen rollebollend over de straat. Het zijn slechts herinneringen ter relativering. Natuurlijk was Frankrijk toe aan enige binding, en het zou te cynisch zijn om te zeggen dat het zonder titel niets waard is geweest, maar laten we nooit te ver de andere kant op hellen - laten we voetbal nooit te veel macht en kracht toedichten.

Het is een spel, en in Frankrijk mochten er 24 landen aan meedoen, met alle soms folkloristische taferelen van dien. Denk niet dat voetbal nu veel gaat veranderen in IJsland, in Ierland, in Wales - denk ook niet dat het voetbal zelf er veel gaat veranderen. Koester de winnaar, huil met Ronaldo, als u daartoe in staat bent - en zo niet, het is maar een spel, dan niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden