Koers gedomineerd, maar toch verloren

De vrouwenrace op de WK kreeg een anonieme kampioene, de Deense Amalie Dideriksen. Zilver was er voor Kirsten Wild.

Er viel niemand iets te verwijten voor het alles-of-niets plan. Kirsten Wild niet, die zich vergaloppeerde, en ook niet ploegkapitein Marianne Vos. Of het moet Vos' aflossingsbeurt zijn geweest, die net te kort bleek. Daardoor moest Wild iets te veel meters alleen afleggen. De pas 20-jarige Deense Amalie Dideriksen was op de meet net iets sneller dan haar Nederlandse sprintconcurrente.

Het bleek achteraf het enige hoogtepunt op The Pearl in Qatar. De conclusie na een snoeihete middag tussen half afgebouwde wolkenkrabbers op een opgespoten stuk zand in de Perzische Golf was, dat het een zielloze race was geweest. In het troosteloze decor reden de vrouwen plichtsgetrouw hun rondjes, wat goed pastte bij de overweldigende saaiheid in de rijke buitenwijk van Doha. Maar goed, het ging de internationale wielerunie (UCI) dan ook voornamelijk om de oliedollars, en niet om de ambiance.

En laat staan om een aansprekend, selectief parkoers. Want daarvoor moet je niet in het platgeslagen emiraat zijn. En zo was het wedstrijdscenario al maanden te voorspellen. Lastiger was alleen de invulling van het podium. Maar dat er een Nederlandse met het goud naar huis zou gaan, stond voor velen vast.

Met de jarige Kirsten Wild (34) had bondscoach Johan Lammerts de ideale afmaker in zijn ploeg. De Zwolse rijdt graag in de Arabische hitte. Wild was in voorgaande jaren goed voor tien ritzeges in de Ronde van Qatar, een meerdaagse koers die eind januari, soms begin februari wordt verreden. Als iemand de omstandigheden naar haar hand kon zetten, dan was het Wild wel.

Er was zaterdag 134 kilometer lang geen vuiltje aan de knalblauwe lucht. Oranje domineerde het peloton. Dat was het team met verder vedetten als Ellen van Dijk, Annemiek van Vleuten, Vos, Chantal Blaak en olympisch kampioene Anna van der Breggen dan ook aan zijn stand verplicht. Met zo'n surplus aan toppers moesten zij het verloop van de koers wel bepalen. Die handschoen pakten de vrouwen maar al te graag op.

Of dat een verstandige tactiek was, kon je je zaterdag afvragen. Er was uiteindelijk slechts zilver voor Wild. De koers gedomineerd, maar wel verloren, was de teneur. Beklagen deed niemand zich, maar de blikken verraadden gemengde gevoelens.

Wild was 'stiekem teleurgesteld', aangezien de ploeg de koers van a tot z onder controle had, maar de piepjonge Dideriksen niet kon afhouden van de regenboogtrui. "We kwamen in de laatste kilometer een pion tekort", vermeed Wild het noemen van namen.

Van Dijk, die ruim een kilometer lang de Nederlandse sprinttrein leidde, haalde haar schouders op. "Zonde", zei de wereldkampioene tijdrijden van 2013. Als ze een paar honderd meter langer had doorgetrokken, wat dan, vroeg Van Dijk zich af.

Geoefend in deze samenstelling was er nog nooit, merkte Van Dijk tussen neus en lippen op. Daarmee legde zij de vinger op de zwakte van de tactiek. De verschillende teambelangen verhouden zich slecht met de tijd die de rensters vrij kunnen maken voor de Nederlandse ploeg. Zo had het surplus aan klasse zaterdag ook zijn keerzijde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden