Koeriers van Trouw: klein, kleiner, kleinst

Zes oorlogsregels
Het zeer bijzondere pedagogische - achteraf door ons zoons zo gezien - besluit van onze ouders was aan ons de taak toe te vertrouwen Trouw te gaan bezorgen en wel met de volgende instructies: 1) de kranten onzichtbaar onder trui, blouse of jack houden. 2) op het adres gewoon aanbellen 3) dan je naam noemen 4) wachten tot de deur werd opengetrokken 5) naar binnen stappen en de deur sluiten 6) dan pas een krant afgeven of op de trap leggen.

Wim (13) en Joop (9) deden zo tien adressen in de Indische buurt, ik (12) deed er vier in de Transvaalbuurt. (...) Wim en ik hebben op zaterdag 5 mei 1945 onder gejuich van velen op straat de kranten open en bloot en ermee zwaaiend rondgebracht. Trouw was de enige krant die dat presteerde: de eerste vrije krant op de dag van de Bevrijding!

Leo (Leen) Steusel Apeldoorn

Onderbroekje
Trouw bestond net een jaar. Uit die tijd herinner ik me niet de naam ervan, want die werd thuis niet genoemd, maar wel een papiertje dat ik rond 'mocht' brengen, maar ik had uiteraard geen idee waar het om ging. Mijn ouders deden het in mijn onderbroekje en als ik dan bij mensen kwam, werd het er uitgehaald en kreeg ik soms een snoepje, wat natuurlijk een enorme traktatie was. (...) Bijna zeventig jaar terugblikkend ziet mijn wereld er nu heel anders uit. Ik lees nog steeds Trouw, via internet, want we wonen na vele omzwervingen over de hele wereld eindelijk weer in een klein dorpje, nu in Frankrijk.

Overigens heb ik echt geen enkel complex overgehouden aan de creatieve manier waarop ik Trouw mocht rondbrengen. Ik vond het altijd leuk dat men blij was dat ik kwam en als vierjarige had ik bij mijn bezoekjes genoeg te vertellen over de de nieuwe worteltjes die ik in mijn tuintje had of over de schommel waar ik afgevallen was.

Lya Visser Frankrijk

Bevrijdende plas
Voorjaar '45 werkte mijn tweejarige dochtertje Margriet mee aan de verspreiding van Trouw. In de kinderwagen, waarmee het twaalfjarige buurmeisje menige Trouw rondbracht, schermde Margrietje de kranten af. Op een keer deponeerde ze een krant in de bus van het gemeentesecretariaat. De deur vloog open en een Duitse soldaat commandeerde hen naar binnen. Hij tilde Margrietje uit de kinderwagen en plaatste haar voor de Ortskommandant op zijn bureau en terstond deed ze daar een grote plas. Na deze agressieve daad zijn ze onder begeleiding naar huis gemarcheerd. Het eind van de oorlog was zo nabij dat van verdere maatregelen werd afgezien.

A.R. Dijkema Vuren

Lutje domi
Het eerste nummer van Trouw was voor mij iets te vroeg, Prinses Margriet was mij een maand te snel af. Maar vanaf nummer 3 van maart 1943 was ik erbij! Kinderwagens hadden in die tijd onder de matras een praktisch opbergvak met deksel. In mijn wagen was dat precies op maat voor Trouw. De vaste procedure was de vraag of de kleine (lutje domi, ofwel kleine dominee in het Gronings) buiten kon blijven of naar binnen moest. In het eerste geval was er geen krant, in het tweede wel.

Dick Krijger Hoofddorp

Onbekend
De onbekende verspreider is een onbekende bezorger geworden. Eens per jaar komt hij namens Trouw een gelukkig nieuwjaar wensen. Dan kan ik mijn waardering laten blijken voor zijn trouwe bezorging, elke ochtend, weer of geen weer!

Zo gaat Trouw al een leven lang met mij mee.

Jannie van de Burgt Zaandam

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden