Koekjes

Elke week heb ik twee mentoruren, en ik weet vaak niet goed wat ik daarmee moet. Wat een woord ook, mentoruur, het klinkt als een operatieve ingreep. Ik ben mentor van een internationale vierde klas, leuke lui, veelbelovend, de meeste van hen loop ik maar voor de voeten, een enkeling heeft mij wel eens nodig. Maar of ze behoefte hebben aan iedere week twee mentoruren? 'Uren' duren bij ons 75 minuten. Dat is fijn als je wat te doen hebt, maar als je eigenlijk niks te doen hebt, dan is het heel erg lang. Met een paar kletspraatjes vul je die oceaan van tijd niet.

Gisteren had ik er iets op bedacht. Ik zei dat we een experiment gingen doen. Ik legde een Oreo-koekje op elk tafeltje, en zei dat ik twee minuten weg zou gaan. Zodra ik de deur uit was, mochten ze het koekje opeten. Maar als ik terugkwam, en ze hadden het koekje bewaard, dan kregen ze er nog één.

Nu loop ik wel vaker de klas uit met de woorden: 'Jongens! Dit is een experiment!'. Dan ga ik altijd koffie halen, en ben ik even uit de herrie. De test met het koekje werd in de jaren zestig gedaan, met kleuters. De juf kwam pas terug na twintig minuten in plaats van de aangekondigde twee, en in de tussentijd werden de kinderen geobserveerd. De helft had het koekje opgegeten. De andere helft zat met de handen voor de ogen het koekje te negeren. Er werden belangrijke conclusies aan dit onderzoek verbonden, maar welke ben ik vergeten.

Na een halfuur kwam ik terug. Het lokaal rook naar vers zweet, maar niemand had zijn koekje opgegeten. Er waren wel, eh, dingen gebeurd. Samuels koekje was aangevallen door twee andere jongens. Hij had er een fort van boeken omheen gebouwd. Ik gaf iedereen een tweede koekje.

Nog steeds at niemand de koekjes op. "Waarom eten jullie ze niet op?" vroeg ik oprecht verbaasd. "Het mag!"

"Ik geloof u niet", zei Samuel. "Het experiment is nog bezig. Als wij wachten, krijgen wij drie koekjes."

"Ik heb geen koekjes meer", zei ik, "and now back to work!" Ze maakten huiswerk, of deden alsof. Ondertussen keken ze mij argwanend aan. Sommigen aten hun koekjes, anderen lieten ze onaangeroerd. De bel ging. Iedereen bleef zitten.

"Dat was het. Fijne dag!"

Ze stonden op en liepen aarzelend het lokaal uit, redetwistend of het experiment nu ten einde was, of dat ook dit erbij hoorde. Ik bleef achter met het idee dat wij dit mentoruur veel geleerd hadden. Alleen wát, dat wist ik niet precies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden