null Beeld Maartje Geels
Beeld Maartje Geels

ColumnBettine Vriesekoop

Kobe Bryant wilde almaar hoger klimmen

Stel je voor: je was de bes­te basketballer ter wereld en op een zondagochtend ga je naar de kerk met je dochter van dertien. Je hebt dank gezegd en laat je zegenen. Dan stap je in een privéhelikopter, het wijwater is nog niet droog op je voorhoofd.

De politiehelikopters van Los Angeles blijven aan de grond. Vertrekken is onverantwoord. Tussen de heuvels rond de stad hangt dichte mist. Maar jij vertrekt, met zeven anderen naar een basketbalwedstrijd van je dochter in Thousand Oaks. Ga je niet vliegen, kan je dochter niet aan haar competitie meedoen. Basketbal op nummer 1, all the way, voor vader en dochter. Of wilde de piloot Kobe en zijn dochter niet teleurstellen door aan de grond te blijven.

Wat zou u of ik hebben gedaan in zijn geval?

Op facebook keek ik naar ‘The mindset of a winner’, een interview met Kobe Bryant de gevallen engel van Amerika’s populairste zaalsport.

Vrienden en familie moesten maar even wachten

“Ik was snel, maar niet incredibly snel. Ik was sterk, maar niet insane sterk. De wereld was mijn speelveld: alles wat zich aandiende, kon ik gebruiken voor mijn ontwikkeling. Geen vakanties of nutteloze hangouts, vrienden en familie moesten maar even wachten, een doel, een methode: als een beest trainen om de allerbeste te zijn.”

Hetzelfde wilde hij voor zijn dochter en zij voor hem.

Bryant was een Klimmer. Hij rustte niet, voordat zijn ster hoog aan de hemel straalde.

Afhakers komen niet toe aan klimmen. Die laten bij de minste tegenslag de kop hangen.

Een slechte loting krijgt de schuld van een nederlaag, of een slechte dag, een oude blessure of het weer zat niet mee.

Dan heb je Blijvers. Die klimmen tot ze het wel mooi vinden. ‘Geweldige tijd gehad in de topsport, maar ja, meer zat er niet in.’

Nooit krijgt iemand anders de schuld

Klimmers spreken de taal van Kobe Bryant. Waar afhakers naar huis gaan, blijvers wachten, gaan zij verder. Nooit krijgt iemand anders de schuld.

Bryant wilde altijd beter worden, naar grotere hoogtes klimmen, bleef daar keihard voor trainen en anderen op weg helpen. Zijn instelling laat ons verbijsterd achter, verbijsterd door het nieuws dat zijn helikopter hem, zijn dochter en zeven anderen een ogenschijnlijk domme dood invloog.

Wiens hubris was het dat die helikopter zonder slecht-weerapparatuur het luchtruim koos? Vertrouwde Bryant blind op zijn piloot?

Jonge mensen die in of buiten de sport willen presteren, zouden het interview met powerhouse Bryant moeten zien. De meesten zagen het al, denk ik. Bryant is een held van Instagram-jongeren overal in de wereld. Ze laven zich aan zijn klim van laag naar hoog, hun onbereikbare droom. Een zwarte gameheld die zware tegenslagen overwon en de ‘American Dream’ verwezenlijkte.

Ging hij door waar anderen afhaakten, zoals hij altijd had gedaan?

Ging Bryant afgelopen zondag door waar anderen afhaakten of wachtten, zoals hij altijd had gedaan?

De vraag, ik zal niet de enige zijn, blijft me bezighouden. Als voormalig klimmer in de moeilijkste sport die er is, ja, maar vooral als moeder van een zoon. Zolang het onderzoek gaande is, overheerst de rouw. De helikopter explodeerde in een vuurzee. Met een enorme klap. Als een ster die met een flits dooft in het duister van het heelal. Kobe Bryant, altijd bezig met hoger klimmen, was neergestort.

Het mythologische beeld van Icarus die met wassen vleugels naar de zon vloog, wil ik verdringen.

Marijn de Vries is met zwangerschapsverlof. Bettine Vriesekoop vervangt haar als columnist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden