Knuffelmama

Anniek van den Brand

Dochter zit op een koor. Twee keer per week heeft ze zangles en en passant wordt de kinderen muziektheorie bijgebracht. Thuis oefenen we, na het aanslaan van de stemvork, om de dag een paar toonladdertjes onder de afwas. In het oude schoolgebouw waar de muziekles wordt gegeven, huppelt dochter neuriënd door de gangen. Na afloop zijn de meisjes doorgaans niet te stoppen; terwijl ze hun schoenen en jassen aandoen weerklinkt vrolijk hun meerstemmig gezang.

Dochter naar de muziekschool toe krijgen is een heel ander verhaal. Iedere woensdagmiddag opnieuw begint ze een discussie. Dat ze twee keer per week les te veel vindt. Dat ze liever met een vriendinnetje speelt. Dat ze op donderdag óók al met niemand kan afspreken door ’dat stomme koor’. En waarom ze trouwens niet gewoon op paardrijden mag. Of judoles. Hockey desnoods.

Doorgaans reageer ik stoïcijns. Muziekles hoort erbij, punt uit. Maar onlangs kwam mij een artikel onder ogen met daarin een warm pleidooi voor ’een dialoog met ieder kind’. Ouders zouden bij zichzelf te rade moeten gaan als ze zichzelf horen roepen dat iets ’nu eenmaal moet’. Zit daar niet achter dat mama zelf graag een gevierd zangeres had geworden? Sleept papa zijn zoon door weer en wind naar het voetbalveld omdat hij zijn geld liefst had verdiend in een Ajax-shirt?

Gelukkig was daar het boek ’Strijdlied van de Tijgermoeder’ van Amy Chua, een tweedegeneratieChinees-Amerikaanse en professor aan Yale. Ondanks een nieuwe vaderland voedde zij haar twee dochters op Chinese wijze op. Dat komt neer op een zwaar huiswerk- en muzieklesschema waarbij moeders geen genoegen neemt met matige resultaten.

Watjes zijn het, vindt ze, die westerse moeders, knuffelmama’s die zich eindeloos druk maken om het psychisch welbevinden van hun kroost.

Dat zij de lat hoog legt, is een kwestie van respect, vindt ze; westerse ouders hebben kennelijk niet zo’n hoge pet op van hun nazaten. Toen haar zevenjarige dochter stampvoetend een pianopartituur verscheurde omdat ze het stuk niet onder de knie kreeg, plakte Chua de snippers aan elkaar, plastificeerde de boel om herhaling te voorkomen en dreigde dochters poppenhuis weg te geven aan arme kinderen als ze niet als de wiedeweerga weer aan het oefenen sloeg. Motiveren, noemt ze dat.

En deze knuffelmama is op woensdag gewoon weer oostindisch doof.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden