Knielen voor mueslirepen

Mijn jongste dochter - ze is veertien - is begonnen aan haar eerste baan en zo'n première op de arbeidsmarkt doet ook iets met de ouders. Iets raars.


Nu ja, laat ik me tot mezelf beperken. Het rare is namelijk dat ik die allereerste werkdag bij haar werkgever ging kijken, terwijl in mij nieuwsgierigheid en trots om voorrang streden. Trots omdat men bij de sollicitatie iets in haar had gezien, en nieuwsgierig omdat ik haar, zonder kinderarbeid te willen bepleiten, in haar veertienjarig bestaan nooit heb zien werken.


Onder werk wil ik ook verstaan het verrichten van handelingen die niet alleen jezelf ten goede komen. Werk is soms ook het begin van altruïsme.


Ze ruimt na groot aandringen wel eens de keuken op, maar dat valt haar zo zwaar dat het klusje alleen onder de grootst mogelijke verzuchtingen geklaard kan worden, niet zelden ook met uitingen van verongelijktheid want ze heeft immers ook een oudere zus, die natuurlijk een onbegrijpelijke voorkeursbehandeling krijgt.


Maar nu was ze ineens lid van een echt team, op de echte arbeidsmarkt, in een bedrijf met een strak huishoudelijk reglement van veertien kantjes. en al haar collega's droegen hetzelfde poloshirt met opdruk - niks voorkeursbehandeling.


Officieel wordt haar functie omschreven als 'vulploegmedewerker' - in de volksmond ook wel met een enig onterecht dédain 'vakkenvuller' genoemd, wat erg op 'zakkenvuller' lijkt.


Het begint natuurlijk met 'meelopen' om aldus kennis op te doen van producten en paden, maar al op die eerste dag trof ik haar volledig zelfstandig aan in een pad, geknield voor een vak DKW, dat natuurlijk staat voor Droge Kruideniers Waren of 'houdbaar'. Ik geloof dat ze mueslirepen aanvulde, maar het kan ook iets heel anders zijn geweest, want het was een waarneming van verre aangezien ik trachtte uit haar gezichtsveld te blijven. Tevergeefs. Ze had me waargenomen en had me gegeneerd een 'watdoejehier' toegesist.


Ik zei dat ik het vak voor de biologische jam zocht, maar dat pad had ze nog niet bewandeld.


Ik keek nog even verwonderd bewonderend naar haar poloshirt en maakte me uit de voeten om niet helemaal als malle kwibus op haar over te komen.


Ouders doen rare dingen.


Ik stapte weer naar buiten, met een licht gevoel van geluk; mijn dochter was toegetreden tot het arbeidsproces. 'als hulpkracht in de functie van vulploegmedewerker behorend bij Orba-functiegroep A' zoals ik later in haar arbeidscontract kon nalezen.


'De dienstbetrekking is aangegaan voor de bepaalde tijd van zeven maanden' las ik verder, maar ik vermoedde dat mijn dochter dat had bedongen met het oog op verdere, opwaartse carrièremogelijkheden. Ze kon natuurlijk niet eeuwig voor mueslirepen knielen.


'Het loon bedraagt bij aanvang van het dienstverband euro3,95 per uur', dus daar zat nog wel rek in, ofschoon haar opbrengsten goeddeels in de zakken zouden verdwijnen van types als Rihanna, Beyoncé en Drake, want ze spaarde voor concertkaarten. Ze was een zakkenvuller van de R&B en de hiphop.


En ze leerde spiegelen, toch één van de mooiste dingen op aarde. 'Minimaal 3 dik! En altijd het etiket naar voren!'


Er is zoveel belofte om haar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden