Klopt, Eberhard, ik wil niet over één kam worden geschoren

Ik beschouw mezelf als belijdend lid van de feministische kerk. Wat heet. Met evangelische ijver draag ik beginselen uit als de principiële gelijkheid tussen man en vrouw. Ook is het mij een raadsel hoe een mens (m/v) géén feminist kan zijn in de wereld waarin wij leven. Bijna altijd, bijna overal, zijn het immers de vrouwen die de hoogste prijs betalen. U, als krantelezer, begrijpt natuurlijk precies wat ik bedoel.

Betekent dit dat ik elke mede-feministe van harte omarm? Beschouw als mijn vanzelfsprekende bondgenoot? Die ik nooit en te nimmer zal bekritiseren? Aangezien wij één solidair front moeten vormen?

Nou nee.

Onder ons gezegd en gezwegen: sommige mijner zusters vind ik volstrekte dwaallichten. Als een feministe meisjesbesnijdenis losjes vergelijkt met vrijwillige schaamlipcorrecties bij westerse vrouwen en het verschijnsel in één moeite door vergoelijkt door te wijzen op de 'culturele context', dan ben ik verbijsterd.

Als een feministe wekelijks haar vingers blauw tikt om religieus geïnspireerde seksescheiding goed te praten ook.

Zeker, deze vrouwen mogen hun opvattingen met evenveel recht feministisch noemen. Het is alleen niet mijn feminisme.

Maar stel nu eens dat zij op een dag met enkele geestverwanten zouden besluiten hun interpretatie van de feministische heilsleer met geweld op te leggen. Dat ze alle meisjes zouden dwingen een clitoridectomie te ondergaan? Of dat ze de boerka voor alle vrouwen verplicht zouden stellen?

Minimaal zou ik laten weten dat zulks me maar heel matig bevalt. En dat dit feministische wapengekletter beslist niet uit mijn naam gebeurt. Ik sluit zelfs niet uit dat ik een spandoek zou beschilderen en de straat op zou gaan. Al was het maar omdat het feminisme me na aan het hart ligt. En zulke radicale zusters de vrouwenzaak allesbehalve goed doen.

Ongeveer dit, maar dan gericht op medemoslims, schreef de burgemeester van Rotterdam onlangs in een opiniestuk in deze krant. Verreweg de meeste gelovigen, aldus Ahmed Aboutaleb, moeten niks hebben van het radicale gedachtengoed dat hun broeders in Islamitische Staat in Irak en Syrië zo enthousiast uitdragen. Die stille meerderheid "mag zich vaker laten horen", vond hij. "Juist zij zouden een megafoon in de hand moeten nemen."

Het kwam de burgemeester op veel hoon te staan, in nette en minder nette bewoordingen. Onmiddellijk werd van zijn pleidooi gemaakt dat hij medemoslims wilde verplichten afstand te doen van IS om te bewijzen dat ze wél deugen - hoewel dat gebod werkelijk nergens in de onderhavige tekst te lezen viel.

Toch schreef de politiek leider van de Rotterdamse moslimpartij Nida dat Aboutaleb moslims kennelijk ziet "als sympathisanten van al die gruwelijkheden totdat zij zich hiertegen uitspreken. Schuldig tot het tegendeel is bewezen." Toch zei de Amsterdamse burgemeester dit weekend dat je niet mag verlangen dat 'alle Nederlandse moslims' publiekelijk afstand nemen van IS. "Niemand", aldus Eberhard van der Laan, "wil over één kam geschoren worden met extreme anderen."

Klopt, burgemeester. Ik ben diep beledigd als ik over één kam word geschoren met de griezelige apologeten van meisjesbesnijdenis en boerkadragerij. Precies daarom laat ik van me horen. Niet uit plichtsbesef, maar uit verontwaardiging.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden