Opinie

Kleurrijke mix van mens en dier eindigt wreed

Met 'Wolf' wappert Holland-Festivaldirecteur Ivo van Hove de finishvlag voor zeven jaar Holland Festival onder zijn controversiële leiding. In de productie komt alles samen waar Van Hove naar eigen zeggen 'voor heeft gestaan'. 'Wolf' vormt daarmee voor hem de ideale kroon op zijn festivalprogrammering. De collagevoorstelling van de Vlaamse regisseur Alain Platel brengt 'hoge' en 'lage' kunsten bij elkaar, bevindt zich op het snijvlak van volkse revue en 'highbrow' dans, circusacts, opera en freakshow. Een licht geëngageerde cross-over, geheel in de lijn van Van Hove's ideaal van 'onpure' kunst die bovenal toegankelijk moet zijn en iets moet zeggen over het hier en nu. Maar 'Wolf' is ook simpelweg een feestje, een theatraal afscheidscadeautje.

In 'Wolf' hanteert Alain Platel zijn beproefde formule. In een openbare ruimte, deze keer de achterkant van een twee verdiepingen tellend morsig winkelcentrum, paradeert een bonte stoet van dansers en performers uit alle uithoeken van de wereld, deze keer aangevuld met twee doofstomme spelers, drie zangeressen en een meute honden. De kleurrijke mensen- en dierenmix beweegt zich door scènes, circusacts en performances die ogenschijnlijk onwillekeurig in één grote extravagante collage achter elkaar zijn gezet.

Zoals in 'Iets op Bach' uit 1997, waar de cerebrale composities van J.S. Bach centraal stonden, is ook in 'Wolf' de muziek het vertrekpunt voor alle handeling. Het Klangforum Wien heeft plaats op de tweede verdieping van deze troosteloze 'shoppingmall' en voert, aangevuld met drie zangeressen, een collage uit van aria's uit Mozart-opera's en delen uit 'Mauerische Trauermusik'. Elementen uit het leven en werk van Wolfgang (vandaar de titel) Amadeus Mozart worden vrij vertaald naar een hedendaagse setting. Zo verandert de decadentie uit de salons in Mozarts tijden in handen van Platel in een 'gay orgy' waar travestieten, 'leatherboys' en 'muscle hunks' over elkaar heen buitelen.

Hilarisch wordt het als een keurige zangeres opgewonden pogingen onderneemt aan het schouwspel deel te nemen en hardhandig van het homoseksfeest wordt geweerd.

'Wolf' barst van de dergelijke komische momenten bijna uit zijn voegen. Een danseres die als menselijk buideldier een piepklein hondje uit haar badpak baart, de honden die woest blaffend op een breakdance reageren, een roze aerobicsmeisje dat met dikke bovenbenen hopeloze balletsprongen maakt. Verpakt in Mozarts aria's klinkt door elke scène een licht schrijnende ondertoon: het recht op eigenheid in een onrechtvaardige wereld, een kwetsbare roep om liefde en acceptatie. Ook dit is een bekend onderdeel van de Platel-aanpak en begint in 'Wolf' wat sleets te raken. De voortkabbelende terloopsheid en de minimale wrange suggestie in de scènes, hoe knap en geestig dan ook, schreeuwt na verloop van tijd om een echt statement.

Dat komt aan het einde dan toch. Platels verblijf in de Palestijnse gebieden waar hij in aanraking kwam met fundamentele onrechtvaardigheid en zijn zorg om de op angst gebaseerde polarisatie in de samenleving na 'nine eleven', resulteert op de bühne in een nationalistische uitspatting. De performers gaan trots met hun 'eigen' vlag aan de haal wat uitmondt in een heus conflict waarin zowel de Amerikaanse als de witte vredesvlag in vlammen opgaan. In een kitscherige maar doeltreffende 'slowmotion' uitgevoerde 'highschool massacre' vindt de bonte mensenstoet een wreed einde. De veertien honden blijven verbouwereerd achter, het kleine keffertje uit het badpak kijkt verbaasd richting publiek. Het Platel-circus en Van Hove's afscheid zijn op het nippertje gered.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden