klein verslag Wim Boevink / Misdienaars

U denkt dat u nu alles wel hebt gelezen over Wimbledon en dat is ook zo. Het belangrijkste is gezegd en verslagen. De winnaar is bekend en we hebben allemaal kunnen zien hoeveel moeite het hem kostte. Maar als klein verslaggever zit je met de overblijfsels, de details, eigenlijk met alles wat niets met het wedstrijdverloop te maken had.

Zo moet ik u berichten dat mijn aandacht in het bijzonder is uitgegaan naar de ballenjongens en ballenmeisjes. Ik ben namelijk zelf de trotse vader van een twaalfjarige ballenjongen, die een paar weken geleden zijn finest hour beleefde op baan 1 van de tennisvereniging van Groenekan, toen er een heuse eredivisiewedstrijd werd gespeeld tussen twee speelsters met onuitsprekelijke namen en mijn zoon achterin rechts achter de baseline stond.

Er was een werkelijke ballenjongenstraining aan vooraf gegaan, want het ballenjongenschap vergt – net als vroeger het misdienaar zijn – veel concentratie en adequate en precieze handelingen, die allemaal tot in de puntjes zijn voorgeschreven. De vergelijking met het misdienaarschap is niet zo gek als het lijkt, want ballenjongens en ballenmeisjes hebben ook een rituele functie met bijbehorende houdingen. Ze moeten ze in rust met hun armen op de rug staan, de benen iets uit elkaar en na het spelen van een punt met een arm omhoog aanduiden of ze een bal in de aanbieding hebben, die vervolgens op de juiste wijze – bovenhands met één stuit – moet worden toegeworpen. Mijn zoon volbracht zijn opgave met grote toewijding en ernst, want bij dat proftennis, daar valt als je de gezichten van de spelers ziet of hun intense gekreun beluistert weinig te lachen.

Tijdens de finale van Wimbledon viel me nog iets anders op. Gedurende de hele, bijna vier uur durende wedstrijd zijn de ballenjongens en -meisjes het enige menselijke contact dat de spelers hebben. Dat contact is weliswaar minimaal, maar, zeker in het geval van Nadal, heel frequent, want behalve de overdracht van de ballen wenste Nadal na bijna iedere, wat langere slagenwisseling even zijn grote Wimbledon-badlaken vast te houden, dat hem door de ballenkinderen moest worden aangereikt. Hij veegde er dan mee over zijn gezicht en over die mouwloze boomstam en wierp het bijna achteloos weer terug naar het ballenkind dat intussen niet van zijn zijde was geweken.

Groots waren ze, in hun volmaakte dienstbaarheid en hun inzet, als speler zou ik graag even mijn boomstam om hun schouders hebben gelegd.

Uiteindelijk was ik blij dat de beker werd uitgereikt aan Federer, want, zoals de BBC-commentator zei: was it ever given to a more elegant champion? Elegant is hij, onze Roger, maar een opmerkzame eindredacteur (een vrouw natuurlijk) liet me weten dat hij voor de ceremonie zijn lange witte broek verkeerd om had aangetrokken. Roerend natuurlijk. Misschien had het ballenmeisje hem even moeten helpen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden