klein verslag Wim Boevink / Duizend staven

Hierboven ziet u drie beren in hun kooi in de gemeentelijke dierentuin – meer een parkje eigenlijk –- van Rustavi, een verarmde, oud-stalinistische industriestad in het zuiden van Georgië.

Het zijn jonge beren, van drie, vier oud en ze kennen van de wereld niets anders dan deze betonnen kooi met ijzeren staven. Twintig vierkante meter.

Er werd voor ze gezorgd, daar in Rustavi, dat wil zeggen: ze kregen hun voedsel aangereikt, en hun uitwerpselen werden – als het te erg werd – opgeruimd. Hun nagels zijn kort geschuurd door de lome gangen over het beton en de vacht op hun zitvlak uitgesleten, maar ze werden niet mishandeld, wat in dat deel van de wereld al heel wat te betekenen heeft. Hooguit was op hen van toepassing wat Rainer Maria Rilke dichtte in zijn beroemde gedicht: Der Panther.

Sein Blick ist vom Vorübergehen der Stübe

so müd geworden dass er nichts mehr hült.

Ihm ist, als ob es tausend Stüben gübe

und hinter tausend Stüben keine Welt.

Maar er werd voor hen gezorgd. Ik schrijf ’werd’, want de beren zijn er niet meer. De dierentuin in Rustavi is uit geldgebrek opgeheven. De eigenaar wilde de beren laten inslapen. Zover is het niet gekomen.

Want voor dit soort gevallen hebben we Het Berenbos, het opvangbos in Rhenen, bij Ouwehands. Het moet er de berenhemel op aarde zijn – laatste toevluchtsoord voor dans- en circusberen die aan het eind van een kwaalvol bestaan in het verre oosten van Europa hier hun oude dag mogen slijten. Dankzij de inspanningen van Stichting Alertis, die de belangen van de bewoners van het Berenbos behartigt, konden de drie beren uit Rustavi naar Rhenen komen. Ze kregen stoere namen: Duuk, Diesel en Igor, en donderdagochtend werd na een wekenlange quarantaineperiode de deur van hun kooi opengeschoven. Naar een leven met gras, aarde, bomen, een waterpartij.

Voor het eerst.

U heeft dat misschien al eens gezien. Ik niet. Voorzichtig komt tastend een poot naar buiten, gevolgd door een aarzelende verkenning langs de buitenkant van de kooi. Duuk of Diesel (het is een tweeling) probeert even in het gras te gaan zitten maar veert onmiddellijk weer overeind – u kent dat wel, van uw eigen kinderen toen ze nog baby waren.

En dan, dan gebeurt er iets geks in de berenhersenen. Iets zegt ze dat ze moeten gaan hardlopen. En dat doen ze. Als een dolleman draaft de tweeling (Igor blijft benauwd achter in zijn hok) takkenbrekend over het bosterrein. Ze stuiven zwaar hijgend voorbij de bezoekerstunnel waar wij ons bevinden, nagestaard door gelukzalige medewerkers van Alertis. Het schrikdraad (6400 volt) lijkt hen nauwelijks te deren. Zeker tien minuten duurt de dolle loop, in een mengeling van extase en paniek. Dan keren ze terug naar hun hok. Ja, de vrijheid, we weten het, is dronken makend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden