Klavierleeuw Stefan Vladar moet wennen aan akoestiek

Christo Lelie

Klassiek

Stefan Vladar, piano in Vredenburg Leidsche Rijn op 23/2.

In Vredenburg Leidsche Rijn loopt een pianoserie die ’Klavierleeuwen’ heet. Als deze oubollige benaming gebruikt wordt om aan te geven dat de optredende pianisten primair virtuozen zijn die als een roofdier het klavier aanvallen, was Stefan Vladar iemand die precies in deze serie past: virtuositeit heeft hij in overvloed en dat wil hij graag demonstreren.

Des te meer valt het op als zijn techniek hem in de steek laat. Dat gebeurde zaterdag wel eens, althans voor de pauze. Ook in stilistisch opzicht was er op dit atletische spel het nodige aan te merken. Merkwaardig was dat deze manco’s na de pauze verdwenen. Mogelijk kwam dit doordat de pianist gewend was aan de akoestiek. De vleugelklank in de zaal bleek present en welluidend maar, bij nog geen vierhonderd bezoekers, niet erg gearticuleerd. Ik vermoed dat Vladar zelf het gevoel had dat hij meer energie moest leveren dan nodig en wenselijk was.

In ieder geval klonken de drie snelle Scarlatti-sonates veel te luid en agressief voor de lichte en speelse klavecimbelmuziek die dat eigenlijk is. Door het hoge tempo in combinatie met nogal wat slordigheden en een ongedifferentieerde aanslag maakte Vladar een onverschillige indruk. De laatste sonate in A K39 is duivelsmoeilijk. Verbluffend was te zien hoe handig Vladar de toonherhalingen met over en onder elkaar duikelende handen speelde. Maar het klonk meer als een geratel op een typemachine dan als barokmuziek.

In Ravels ’Gaspard de la nuit’ kwam Vladar nog steeds niet op dreef. Zijn aanslag bleef eenzijdig en miste de kleurnuances, verfijning en transparantie. In ’Ondine’, de opening van dit drieluik, ging Vladar enkele malen technisch de mist in. Beeldender was zijn spel in ’Le gibet’ en in het afsluitende ’Scarbo’ werd Vladars spel nu ook in het virtuoze vuurwerk muzikaal fantasievoller.

Een voorproefje voor de wijze waarop hij na de pauze Schumanns ’Papillons’ en ’Carnaval’ zou vertolken. Ook hier vliegensvlugge tempi, maar de klank was nu veel doorzichtiger en genuanceerder. Zijn spel was fantasievol, fris en werd gekenmerkt door geestige accenten en dansante vrolijkheid. Kortom, stellig ligt het Duitse repertoire de Weense pianist veel beter dan het Franse. Maar dat de gedaanteverandering die zijn spel na de pauze onderging mede te maken had met het wennen aan de akoestiek, openbaarde zich in de toegift, een rappe Scarlatti-sonate, die dit keer wél gearticuleerd, licht en verfijnd klonk.

Stefan Vladar treedt deze week als dirigent op met het Noord Nederlands Orkest in Drachten (28/2), Heerenveen (29/2) en Groningen (1/3). Op 27 maart voert hij met hetzelfde orkest als dirigent/solist Mozarts 23ste pianoconcert uit en op 18 maart is hij in Leidsche Rijn te horen met mezzosopraan Angelika Kirchschlager.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden