Klassieke fouten

V olgende week opent in Amsterdam de grote fotobeurs 'Unseen', de beurs voor talentvolle fotografen en voor nog ongezien werk van gevestigde namen - het zal er goed bezocht zijn. Fotograferen, wie doet dat niet tegenwoordig? De lat moet dus hoog liggen, wil je je als fotograaf weten te onderscheiden.

Zelf fotografeer ik ook, met mijn telefoon, zoals zo velen. Moeilijk lijkt het niet, je ziet iets, richt je telefoon, en tipt een stip aan. Klaar. Het resultaat verschijnt meteen in je scherm, en als je het niks vindt verwijder je het beeld. Easy.

Nu ja, het oogt allemaal wat beter als je gevoel hebt voor kadrering en compositie, als je rekening houdt met de lichtval, als je bij een bewegend object op timing acht, als je oog hebt voor totalen en voor details, en je horizonlijn niet diagonaal door het beeld loopt, kortom: zo eenvoudig is goed fotograferen nu ook weer niet.

De foto's die doorgaans bij deze verslagen hier staan afgedrukt, zouden 'Unseen' niet halen. Men zou er zijn neus voor ophalen en met recht, want ze zijn van kiekjesniveau. Zo zijn ze ook bedoeld. Ze dragen bij aan de tekst, of contrasteren ermee, of vormen er soms het uitgangspunt van, want de foto kan ook het onderwerp van de korte beschouwing zijn.

Fotografie is ook van de gebruikers, van consumenten, voor het alledaagse.

Iemand met een scherp oog voor dat alledaagse fotografiegebruik is Erik Kessels van het reclamebureau KesselsKramer. (Independent communications agency, zeggen ze zelf.)

Hij heeft zich toegelegd op het verzamelen van kiekjes, die in samenhang een nieuwe betekenis krijgen. Van die samenhang maakt hij weer boekjes, een hele serie, die de naam 'In almost every picture' draagt. Zo maakte hij een boekje van foto's van een konijn met voorwerpen op zijn kop, van een Mercedes op verschillende vakantieadressen, van een vrouw in een schiettent in Tilburg, die in 1936 begon te schieten en er tot 2008 mee doorging, van een hond zo zwart dat hij op elke foto alleen maar een vlek is, en van een vrouw die voor de camera van haar man telkens gekleed te water ging.

Deze week verscheen een nieuwe aflevering in de reeks en die is in zekere zin nog vreemder dan haar voorgangers. Het zijn mislukte foto's, dat wil zeggen, foto's met de meest klassieke fout in de fotografie: die met een vinger voor de lens, of zelfs een hele handpalm.

Het curieuze van deze aflevering is niet dat zulke foto's gemaakt zijn, maar dat ze bewáárd zijn gebleven, en dat Kessels er een verzameling van aan kon leggen.

Ik kan niet verhelen dat ik er grinnikend doorheen bladerde, door al die mislukkingen, die verpeste landschappen, uitzichten en portretten. Vooral bij de portretten kreeg die vinger iets ongewild komisch, wanneer daarmee het gezicht van een van de geportretteerden volledig verdween. Slordigheid, onachtzaamheid, of misschien zelfs sabotage kan aan zo'n foto ten grondslag liggen. Meestal is het gewoon haast, of soms ook heimelijkheid, bij een stiekem genomen foto.

Achterin het boekje is alleen nog maar een handpalm te zien. Een Rothko, een monochroom in oranje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden