Klaas Gast 1949-2007

Niemand zag hem voor vol aan in Loppersum. Maar iedereen had een zwak voor Klaas Gast (57). Donderdag werd hij thuis gevonden. Doodgestoken.

Hij wou dood. Dat zei hij geregeld. Niemand die het geloofde. Klaas Gast zei wel vaker iets. Toen hij op een keer naar de schuur rende voor een touw om zich op te knopen, verbaasde de buurvrouw zich er voornamelijk over dat Klaas ineens zo hard kon lopen. Zijn heup, recent gebroken, leek hem niet meer te hinderen.

Dorpsidioot, noteerde de politie die hem donderdagochtend in een witte politietent legde. Klaas was een rare, maar hij hoorde bij Loppersum, met zijn haakneus en zijn kromme gestalte. Was er iets te doen in het Groningse dorp, geheid dat Klaas kwam aanzetten op de fiets of het brommertje.

Op het bankje schuin voor zijn huis verkondigde hij zijn waarheden aan wie het maar horen wilde. Als vaste beller in uitzendingen van de regionale omroep was hij een beetje bekend. En daar deed hij dan zelf een schepje bovenop. „Ze kennen me zelfs in Amsterdam.”

Het enig kind van een groentehandelaar had – zoals ze dat in de buurt zeiden -– ’niet veel boven de ogen’. Als jochie had Klaas met zijn crossfiets een ongeluk gehad en zijn nek gebroken. Na weken kwam hij gebrekkig en stotterend uit het ziekenhuis. Verder dan plantsoenen schoffelen kwam het niet. Klaas was ook liever lui dan moe.

Oude auto’s, daar hield hij van. Hij deed mee aan ’crazy races’ in de omgeving, crosswedstrijden met wrakken. Altijd laatste. Maar was er een premie voor wie als eerste in de sloot reed, dan won Klaas. In dorpshotel Spoorzicht gooiden stamgasten soms een handvol guldens op tafel. Legden ze Motörhead op de pick-up en nam Klaas de uitdaging aan om een dansje te doen. Iedereen had de grootste lol, hij zelf voorop. Voor plezier had hij geen alcohol nodig.

Soms haalde hij een vrouwtje uit de stad. Zijn moeder – bij wie hij altijd was blijven wonen – vroeg dan aan de buurvrouw wat er toch allemaal gebeurde boven.

Buurvrouw Janny en buurvrouw Martha kwamen bij de oude weduwe Gast over de vloer en leerden wel dat Klaas eigenlijk niet zo’n lekkertje was. Als de melk op was, was zoon te beroerd naar de winkel te gaan. Had moeder het maar niet moeten vergeten bij de SRV-man. Soms sloeg hij haar, als hij geld nodig had voor zijn crosserij.

Janny en Martha beloofden Klaas’ moeder op hem te letten als zij stierf. En dat deden ze. Met een goedbedoeld advies hier en daar. Waarom Klaas de wasbeurten bij het aanrecht niet verving door een douche. Waarom hij dag in dag uit dat zelfde blauwe jackje droeg, terwijl in de kast nieuwe kleren te over hingen. Die bewaar ik voor later, zei Klaas. Zoiets had moeke hem op het hart gedrukt. Toen kwam Agaath. Klaas vond het moeilijk alleen te zijn en reageerde op een contactadvertentie. Ze koos me uit tachtig, schepte hij op. Het dorp fronste de wenkbrauwen. Op Gast met zijn vette haar en vieze tanden paste geen normaal dekseltje, maar Agaath was wel heel vreemd. Beschadigd door het leven en een beroerte. Soms gaf ze zich voor masseuse uit en kwamen er wildvreemde mannen aan de deur. Martha en Janny moesten om de haverklap bemiddelen. Dan was er hooglopende ruzie, meestal om geld. Agaath was rijk, veronderstelde Gast eerst en hij noemde haar Agatha Zorreguieta. Maar zijn vriendin bleek aan manisch koopgedrag te lijden. Nu eens bestelde ze een kar vol tuinhout voor een kippenhok, dan weer voor kapitalen aan plantjes of het leek erop dat ze een hond ging aanschaffen. Klaas mepte met de krukken waarmee hij liep, Agaath had een schilmesje op zak. Haar devies luidde: Als hij slaat, steek ik.

Maak het uit, kreeg Klaas te horen. Maar als zij weer werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis bezocht hij haar, een trosje bananen of wat sinaasappels naast zich in zijn oude Opel Kadett. En altijd haalde hij haar weer op.

Ze maakt me dood, was zijn paniekerige boodschap vorige week woensdagavond weer eens. Eerst belde hij Martha, later Janny. Die zeiden dat Klaas en Agaath rustig moesten gaan slapen of de GGZ bellen. Toen Martha ’s nachts haar hondje uitliet verliet een GGZ-medewerker het huis aan de Duursumerweg. De lichten gingen uit, zij was gerustgesteld. De volgende ochtend was Klaas dood.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden