Column

Kittel en Boasson Hagen samen op het podium, dat was toch ontzettend mooi geweest?

Marcel Kittel (L) sprint naar de overwinning tijdens de zevende etappe van de Tour de France tussen Troyes en Nuits-Saint-Georges.Beeld ANP

Met 0,0003 seconde voorsprong won Marcel Kittel gisteren de sprint. Iets minder dan zes millimeter was het verschil tussen zijn voorband en die van Edvald Boasson Hagen op de streep - volgens Tissot, het bedrijf dat de tijdmeting voor de Tour de France verzorgt.

Dus je fietst 213 kilometer, van Troyes naar Nuits-Saint-Georges. 213 langdradige, verzengend hete kilometers. De wielen draaien. De bandjes zoemen. Zweetdruppels druppen. Lichamen branden. Er is een kopgroep. Er is een achtervolgende groep. Er zijn graanvelden. Er zijn heuvels. Er is een valpartijtje. Er is Dylan van Baarle. Dat is de status quo, 213 miljoen eindeloze millimeters lang.

De ene kilometer duurt langer dan de andere. Er is een tussensprint. Er is een lunchpauze. Er is een aanzet tot waaiers, of toch niet. Er is geen wind. Of althans, te weinig. Er is een renner die zijn bidon pakt. Tussen zijn tanden trekt hij het tuitje open. In plaats van te drinken spuit hij, vol tegen de naar het peloton toegestoken blote billen van drie mannen in het gras. Wat zat er in de bidon? Ik hoop dat het plakt en kleeft, ik hoop dat het geen water was.

Voor de laatste loodjes gaat het tempo omhoog. Sneller en sneller. De kopgroep is in zicht. Soms heel dichtbij. Soms verder weg. Het peloton is de hand, de vier mannen vooruit zijn de jojo - tot het spel uit is en de jojo gevangen.

De laatste kilometers, de laatste meters. De laatste centimeters en zelfs de laatste millimeters blijken vandaag van belang.

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Het verschil tussen Marcel Kittel (beneden) en Edvald Boasson Hagen na 213.5 kilometer fietsen.Beeld AP

Hij kwam te laat, zegt Marcel Kittel zelf. Maar hij was op tijd, 0,0003 seconde had hij over, om precies te zien. Hoe spreek je dat uit? Drie tienduizendste van een seconde? Of één dertigduizendste van een seconde? Kun je dat echt meten? Bestaan er apparaten die dat doen? Ik zoek op Google, maar vind behalve de bliksem niks anders dat zo kort duren kan.

Hand in hand

Met het blote oog is het niet waarneembaar, omdat alleen een beeld vormen in je hersenen al meer tijd kost dan deze fractie van een moment. Je oor zou het wel kunnen horen, lees ik. Gelukkig is zes millimeter uiteindelijk wel te zien. Door een computeroog. Want hoe ik ook keek en op de finishfoto studeerde: ik zag het niet. Voor mij waren ze er tegelijk.

Twee mannen op de hoogste trede van het podium. Dat was toch ook ontzettend mooi geweest? Een Noor en een Duitser, hand in hand wellicht. Prachtig symbolisch, na de sprints die meer op oorlog leken de afgelopen dagen. Maar Tissot is onverbiddelijk en toegegeven: na 213 miljoen millimeter ís ruim vijf millimeter een verschil.

Hoe zou het nu met de Noorse sprinter zijn? De man die in 2011 zijn tweede en daarmee tot nog toe laatste Touretappe won? Zo dichtbij, nooit was iemand er dichtbij-er, denk ik, geklopt met het kleinste verschil in de geschiedenis. Het is een mooi verhaal, maar als ik hem was zou ik er nog wel eens van wakker schrikken de komende dagen, maanden, jaren.

Had er maar een hobbeltje in zijn tube gezeten. Was er maar een vlieg achter hem langs gevlogen. Of lag er maar een gesmolten druppel asfalt onder Marcel Kittels wiel.

Het mocht niet zo zijn. Tijd en afstand zijn onverbiddelijk, en zo blijft Edvald Boasson Hagen voor eeuwig de man die met nog geen zes millimeter verschil verloor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden