Kippenvel

Vijftigduizend mensen kunnen samen verdraaid lang klappen en een hoop lawaai maken. Afgelopen dinsdag mocht de Amerikaanse honkballer Carl Ripkin dat meemaken. Het gebeurde in Seattle, waar de All Star-wedstrijd van de honkballers gespeeld werd.

Mart Smeets

Ripkin, veertig jaar oud en een paar maanden verwijderd van zijn laatste wedstrijd als prof, heeft in de Amerikaanse sport al een bijzondere positie ingenomen, omdat hij 2216 wedstrijden achtereen speelde zonder er ooit een te missen. Een record dat nooit meer verbeterd zal worden.

Ripkin is het voorbeeld van de clubtrouwe, zeg maar conservatieve Amerikaanse sportman. Een familieman die met de rem aangetrokken vernieuwingen in zijn leven toestaat, maar die behoorlijk ouderwetse meningen heeft en zich daar bepaald niet voor schaamt. Bij het honkbalpubliek doet hij het daarom ook zeer goed. Hij is de verpersoonlijking van hard werken, willen winnen en rijk worden. Kortom, The American Dream.

Hij heeft zijn hele loopbaan bij de Baltimore Orioles gespeeld en is in Baltimore meer dan een standbeeld. De mensen adoreren hem, ook nu de sleet op zijn spieren is gekomen en hij aan het eind van zijn rijke carrière aangekomen is.

Maar niet alleen in zijn eigen stad is hij heilig verklaard, in Seattle bleek hoe Amerika deze grootheid wilde ontvangen. Hij speelde in zijn achttiende en allerlaatste All Star-wedstrijd en was eerder uitgenodigd omdat hij afscheid neemt van het honkbal dan dat hij, gezien zijn spel van de laatste tijd, recht op zo'n plaats had. Maar omdat men in Amerika weet hoe men met dit soort waarden en grootheden om moet gaan, mocht hij starten voor de American League -selectie.

Toen hij voor de eerste inning het veld betrad en naar zijn stek als derde honkman liep, kwam ploeggenoot Alex Rodriguez naar hem toe en zei: 'Neen, jij speelt korte stop, daar heb je altijd gespeeld, dus nu ook. Ik ga wel op drie spelen.'

Het publiek in het stadion zag wat er gebeurde en een wilde ovatie brak los, Ripkin wachtte even en liep door naar zijn vertrouwde plaats.

Bij zijn eerste maal aan slag gebeurde HET. Iedereen in het stadion ging staan en er volgde een minutenlange ovatie, die bij alle aanwezigen kippenvel opleverde. Grote mannen stonden met tranen in de ogen, en toen het applaus verstomde ging Ripkin klaarstaan. De Koreaanse pitcher van de Los Angeles Dodgers, Chan Ho Park, gooide zijn eerste bal op de levende legende tegenover hem en in een machtige uithaal joeg Ripkin de bal het veld uit: homerun. Glorie. Geschiedenis. Wat verder gebeurde was nauwelijks te beschrijven.

Later werd de wedstrijd opgehouden, omdat Ripkin en zijn kompaan Tony Gwynn 'geridderd' werden en vervolgens kwam de laatste buiging van een groots sportman. Een aantal malen moest hij terugkomen en het publiek hield niet op met klappen en juichen. Minutenlang ging de ovatie door, alle spelers stonden buiten de dug-out en Ripkin keek, eerst onaangedaan, later kwetsbaar en blij rond.

Ik zag de beelden via CNN en las een fabelachtig mooi geschreven stuk van de Amerikaanse topschrijver Tom Boswell. Beide malen moest ik slikken en trokken rillingen over mijn rug.

Heel soms kom je zulke momenten tegen. Heel soms bestaan er zulke sportmensen. Heel soms doen die sporters heel exceptionele dingen. Het zijn de krenten in de pap.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden