Kippenhok met lekkere muziek

Musical

We Want More Bos Theaterproducties **

'Hey Sister, Go Sister, Soul Sister'. Een bende dolle 'meiden' van veertig en vijftig gaat meerstemmig zingend met dit nummer uit haar dak. De ruige Doloris (Wimie Wilhelm), die regelmatig even kotst vanwege 'the night before', rapt met haar lage bromstem door de soul heen. Prototype geitenwollensokken-pot Edda (Elise Schaap) voert ondertussen een soort biodanza-ritueel uit om haar zenuwinstorting te beperken.

'We want more' toont de reünie van een meidenkoor dat ooit hip en heftig was. Stuk voor stuk maken de oud-koorleden hun entree, en ondertussen repeteren ze voor het concert van die avond. Naast de toppers Wilhelm en Schaap is er een ex-koorlid dat inmiddels een ster is in Amerika (Angela Groothuizen, die een uitvergroting van zichzelf speelt), een vroeggrijze wereldredder die graag zelf geholpen had willen worden (Tina de Bruin), een moeder van zeven in een roze poezentrui (Anne-Marie Jung) die zo overdreven danst dat haar tienerkinderen zich dood zouden schamen, en een ordinaire, überslanke, feesten- en partijenzangeres (Peggy Vrijens).

Het script van Bodil de la Parra heeft een hoog kippenhokgehalte met vrouwengekonkel over teleurstellende mannen, mislukte carrières en de overgang. En er zijn veel botsingen waardoor de boel ontploft. De komische, weinig subtiele teksten zorgen regelmatig voor een lach. Eén zangeres had bijvoorbeeld door haar talloze affaires de bijnaam 'Automatiek': 'Jij was een soort Febo waar de kroketten IN gaan'. Door het hoge tempo van de regie (Geert Lageveen) hakketakken de grappen lekker door, afgewisseld met flarden van fijne nummers van The Pointer Sisters, The Beach Boys, Prince en Piaf. De koorbewerkingen (Rutger de Bekker en Peter van de Witte ) klinken keurig en mooi meerstemmig, maar vaak wat houterig en te weinig swingend, terwijl de actrices dat wel (zouden moeten) kunnen. Jammer.

Zoveel grote namen in één stuk wekken hoge verwachtingen. Die worden niet allemaal waargemaakt. Petra Laseur haalt als de bejaarde ex-dirigent Mia het niveau wel omhoog. Door een hersenbloeding is Mia verward en spreekt ze in zinnen als dat iemand er 'met kop en schotel bovenuit stak'. Laseur maakt dat je voelt hoe de voorstelling ook schrijnender had kunnen worden, meer een tragikomedie. Nu is het gewoon een gezellig uitje met wat muziek en gelach. Zoals het ook lekker is om aangeschoten te zingen en te dansen op een feestje. En dat je dan de volgende dag niet goed meer weet waarom het nou eigenlijk zo leuk was.

Tournee t/m 25 juni, www.bostheaterproducties.nl

foto Raymond van Olphen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden