Kindsoldaten in Cannes

Marco Borsato niet langer in 'Wit Licht' maar in 'The Silent Army'. (\N)

‘Un film Hollandais!’, zo kondigde festivalprogrammeur Thierry Frémaux vanochtend de première aan van ‘The Silent Army’, de film over kindsoldaten in Afrika van Jean van de Velde.

De Nederlandse regisseur stond samen met zijn hoofdrolspeler en tevens initiatiefnemer Marco Borsato te glunderen bij het applaus na afloop. In de zaal zat een flinke delegatie uit Nederland te applaudiseren, onder wie echtgenote Leonie Borsato in een jurkje zo blauw als de hemel boven Cannes.

‘The Silent Army’ is de enige Nederlandse speelfilm die een plekje wist te verwerven in het officiële programma van Cannes. Dat wil zeggen: de film staat niet in de hoofdcompetitie om de Gouden Palm, maar in het programma ‘Un Certain Regard’ waar de afgelopen dagen ook films in première gingen van de Franse veteraan Alain Cavalier, de Iraanse regisseur Bahman Ghobadi en het Koreaanse wonderkind Bong Joon-ho.

Opmerkelijk wel, aangezien de film eind vorig jaar al onder de titel ‘Wit Licht’ in de Nederlandse bioscopen verscheen, en nou niet bepaald enthousiaste kritieken kreeg. Voor de internationale markt besloot Van de Velde de film te herdopen in ‘The Silent Army’. Ook de montage werd hier en daar aangepast, die is economischer geworden. De achtergrondmuziek – die in de Nederlandse versie nogal prominent aanwezig was - is uit de film gefilterd – een prima ingreep. En ook een storend zijlijntje is gesneuveld, over een gestorven echtgenote die steeds terugkeert in de verbeelding van Eduard Zuiderwijk, de kok die kindsoldaten gaat redden in Afrika. De film oogt door deze ingrepen iets minder gelikt, maar het is nog steeds een uitleggerig verhaal dat sterk drijft op westers schuldgevoel. We zien daarbij blanke acteurs in de hoofdrollen, en zwarte acteurs in de bijrollen. En ook in Cannes waren het Van de Velde en Borsato die het publiek toespraken, Van de Velde vooraf, Borsato achteraf. De Afikaanse genodigden stonden er maar wat bij. Toch een beetje gek om dan te zeggen: “We wilden deze mensen een stem geven.”

‘Oh God’, klonk het wel een paar keer naast me in de zaal. De mevrouw in het groene vestje aan mijn linkerarm schrikt bij het zien van een jongetje dat gedwongen wordt zijn vader te onthoofden. Even later duikt het vestje weer weg. Twee kindsoldaten worden nu gedwongen om geblinddoekt en zo snel mogelijk een geweer in elkaar te sleutelen. Degene die het eerste klaar is, mag schieten.

Achteraf vind ik het vooral vreemd om twee verschillende films gezien te hebben, eentje voor het grote publiek in Nederland (‘Wit Licht’) en een iets kalere versie voor de internationale markt, met Cannes als het grootste podium ter wereld (‘The Silent Army’). Zou een schrijver zijn boek herzien? Een schilder zijn schilderij?

Vandaag werd overigens ook bekend dat van ‘Antichrist’, de nieuwste ‘shocker’ van Lars von Trier, een ‘christelijke’ versie in omloop zal worden gebracht, om verkoop van de film te stimuleren in gebieden als Zuid-Europa, Azië en de Verenigde Staten waar zelfs een blote man (in vooraanzicht) niet door de beugel kan, laat staan het wegknippen van de genitalieën van Charlotte Gainsbourg, met een grote schaar, in close-up. Is toch ook mutilatie van een kunstwerk, zou je zeggen.

Cast en crew van The Silent Army in Cannes. (\N)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden